شهر قم

[najm137]

49- مزار چهل اختران

توضیحات:
در این بقعه چهل اختران، چهل زن،چهل مرد و بیست و پنج كودک، در مجموع صد و پنج نفر، از امامزادگان و ذريه شان دفن شده اند.
قبلا بيشتر كل فضای داخلی آنجا قبر بود و جای كمی خالی بود و اصلا نمی شد وارد شويم و نرده بود و همه آن فضای داخل قبر بود و از پنجره ها كه امروز ورودی شده است زيارت می كردند.

بقعه قدیم چهل اختران:



بعد چند سال قبل آمدند نرده ها را برداشتند و كل فضا را مسطح و سنگ فرش كرده و وسطش سكویی ساختند كه يعنی قبر اينجاست (قاعدتا بايد عمودی دفن كرده باشند تا جا بشوند)

تصاویر چهل اختران بعد از دستکاری اول:





بعد حالا آمدند روی آن سكو ضريح ساختند الان خودشان را راحت كرده اند و همنيطوری یک ضريح وسط گذاشته اند!!!!!
اگر واقعا می خواستند ضريح بگذارند بايد مساحت زيادی به فضای حرم می افزودند و بعد كل آن داخل را ضريح می كردند
ضريحش لااقل به قدر ضريح امام خمينی بايد می شد ظاهرا اینها اصل مطلب و احترام قبور برايشان مهم نيست
و ضريح اين شكلی مهم است حالا هرجا و هر طوری باشد همان را هر جا سوار كنند ديگر كار برايشان تمام است

در توسعه بالای سر امام رضا عليه السلام هم آن سالها خيلی بحث بود در عكسهاى قديمی فاصله ضريح تا ستون بالاسر یک متر بيشتر نيست
و اينها می خواستند یک بخش ضريح و قبر را بياندازند در راهرو بالاسر و ضريح را آن طرفتر نصب كنند و آخرش همين كار را كردند اول ضريح فولادی را آوردند با فاصله چند متری از ديوار گذاشتند
بعد هم همانجا ضريح قبلی و بعد هم ضريح فعلی به جايش گذاشتند البته برخی گفته اند جابجایی ضريح بقدری نبوده كه قبر بيرون ضريح بيافتد و فقط از وسط بودن به گوشه بالای ضريح
تغيير پيدا كرده دليل اينكه قديمی ها اين قسمت بالاسر را تنگ گرفته بودند كه كسی از بالای سر عبور نكند.
و براى زيارت از روبرو به پايين پا و پشت سر بروند ولى كسی از روبرو به یا پشت سر به بالاسر نرود

تابلوی قدیمی حرم رضوی و ضریح:



ضریح رضوی در سال 1160:



ضريح رضوی در سال 1315:



ضریح رضوی قدیمی در حال جابه جایی:



ضریح ما قبل اخیر رضوی:



سالها بحث بود و علماى اهل بصيرت در قسمت بالاسر از نزدیک ضريح رد نمی شدند و از پشت سر و مسجد بالاسر عبور می كردند چون معتقد بودند سبب روی قبر شريف راه رفتن می شود
نظير همين مشكل در توسعه بالا سر اميرالمؤمنين علیه السلام و بالاسر امام حسين علیه السلام بود و در بالاسر ائمه كاظمين علیهم السلام هم همنيطور
خدا معرفت و بصيرت بدهد كه ضريح و صندوق نقره و طلا برایمان اصل نباشد.











آدرس: خیابان طالقانی

مختصات:

34.639016,50.898746

آدرس ویکی مپیا:

http://wikimapia.org/#lang=fa&lat=34.63 ... =/13559962

[najm137]

50- امامزاده زید علیه السلام

توضیحات:
نسب شریف امامزاده شاه زید که با هفت واسطه به امام سجّاد علیه السلام منتهی می‌شود که از قرار ذیل است:
سیّد شاه زید بن علی بن علی الاکبر بن محمّد السلیق بن أبی محمّد عبدالله بن محمّد السلیق بن أبی محمّد الحسن بن الحسین الأصغر بن الامام علی بن الحسین السجاد علیه السلام.

مرحوم عبّاس فیض(ره) نخستین شخص از مورّخان قمّی است که نسب شریف امامزاده زید را ذکر نموده و می‌نویسد: امامزاده جلیل القدر سیّد اجل جناب شاهزاده زید از نوادگان امام سجاد علیه السلام است. به نظر می‌رسد امامزاده علی اکبر که در بازار تجریش تهران مورد احترام و زیارت عموم مؤمنین قرار دارد جدّ امامزاده زید باشد. همچنین سلطان محمود (فرزند محمد بن زید) مدفون در قریه (صرم) قم از نوادگان همین امامزاده زید است.

یکی از اجداد امامزاده زید، سیّد حسن بن حسین الاصغر است که محدث قمی وی را مردی محدّث و راوی حدیث معرفی می‌نماید که در سرزمین مکه ساکن بوده و سپس در سرزمین مرو وفات نموده است. نوادگان وی در شهر ری، اصفهان و به ویژه در طبرستان از بزرگان سادات و از نقباء اشراف بوده‌اند. محمّد السلیق از جمله ساداتی است که در علم و دانش سرآمد بوده است. او جدّ سادات حسینی مرعشی است که یکی از نوادگان او حضرت آیت الله العظمی سیّد شهاب الدّین نجفی مرعشی است.







آدرس: خیابان طالقانی

مختصات:

34.639016,50.898746

آدرس ویکی مپیا:

http://wikimapia.org/#lang=fa&lat=34.63 ... =/35621784

[najm137]

51- امامزاده اسماعیل سربخش علیه السلام

توضیحات:
نسب شریف امامزاده سیّد اسماعیل با سیزده واسطه به امام جعفر صادق علیه السلام منتهی می‌شود که از قرار ذیل است:
سیّد ابوطالب اسماعیل بن الحسین بن محمّد بن الحسین بن احمد بن محمّد بن عبدالله العزیزی بن الحسین بن محمّد مشکان بن علی بن الحسین بن جعفر ابی‌عبدالله الشعرانی بن علی الخارض بن محمّد الدیباج بن الامام جعفر الصادق علیه السلام.

وی سیّدی جلیل القدر، عظیم الشأن و از شهدای بنام قرن هفتم هجری است. او مکنّی به ابوطالب و ابوالمعالی است.
امامزاده سیّد ابوالمعالی اسماعیل تا سال ۶۱۷ هـجری قمری بدون هیچ معارضی در سراسر کشور نقیب النقباء و رئیس بود و در کلیّه امور مهم از نظر و فکر وی تبعیّت می‌گردید چنانکه در حمله سپاه مغول هم ارکان دولت با نظر وی از تسلیم نیشابور خودداری به عمل آوردند، سپس ابوالمعالی به قم هجرت کرد و در محله رضاباد (رضائیه، که بیشتر جایگاه سادات رضائیّه بود) اقامت گزیدند.

امیرزاده «جته نویان» پس از قتل مردم ری از راه قم عازم همدان بود. در بین راه چند تن از مخالفین مفسد که در سپاه مغول به نام راهنما راه یافته بودند، قتل مردم قم را به عنوان اینکه اینها رافضی مذهب هستند واجب دانسته و موجب اجر زیاد قلمداد می‌کردند، جته نویان را برای قتل مردم قم تحریک نمودند.

مردم قم نیز مقاومت نمودند امّا پس از انهدام حصار قم و ورود مغولان به داخل شهر چنان به قتل و غارت دست زدند که تمام شهر به ویرانه‌ای مبدّل گردید. در این کشتار وحشیانه دو تن از نقباء سادات به شهادت رسید. یکی سید جعفر نقیب موسوی است که در نزدیکی امام‌زاده ابراهیم مدفون و دارای گنبد و بارگاه می‌باشد.

و دیگری شاه‌زاده ابوالمعالی اسماعیل معروف به سید سربخش می‌باشد. چون وی را مسبب عدم تسلیم مردم نیشابور معرّفی کرده بودند سر او را از تن جدا ساخته و نزد امیرزاده بردند. پس از آن که تن وی را در خانه مسکونیش در محلّه «رضاباد» به خاک سپردند، جته نویان که از این منطقه دور شد. سر او را از میان سرهای بریده که روی هم انباشته بودند پیدا کردند و در نزدیک بدنش دفن نمودند.
بقعه امام زاده اسماعیل، گنجینه آثار هنری ابوشجاع علی بنّاء است و حاکی از بنای آن به سال ۷۷۴ هـجری قمری و نام بانی آن میرغیاث الدین محمّد فرزند علی صفی شهریار عراق است.





آدرس:
خیابان طالقانی (شهید دل آذر) - دقیقا روبروی امامزاده موسی مبرقع آن طرف خیابان داخل کوچه

مختصات:
34.637339,50.897475

آدرس ویکی مپیا:

http://wikimapia.org/#lang=fa&lat=34.63 ... 9653923/fa

[najm137]

52- امامزاده حمزه بن موسی کاظم علیه السلام و احمد بن اسحاق بن ابراهیم بن موسی بن ابراهیم بن موسی کاظم علیه السلام

توضیحات:
امامزاده حمزه بن موسی کاظم علیه السلام:
نسب شریف امامزاده سیّد حمزه (معروف به شاه حمزه) با شش واسطه به امام موسی کاظم علیه السلام منتهی می‌شود که از قرار ذیل است:
سیّد حمزة بن أبی عبدالله الحسین بن احمد بن أبی عبدالله اسحاق بن أبی المحسن ابراهیم العسکری بن أبی سبحة موسی الثانی بن ابراهیم المرتضی بن الامام موسی الکاظم علیه السلام.

ایشان سیّدی جلیل القدر، عظیم الشان و بسیار بزرگوار بود. سیّد حمزه، فرزند ابوعبدالله حسین موسوی است که مردی عاقل و عالم بود. وی دختر ابوالقاسم حمزه، فرزند امامزاده سیّد علی(مدفون در بیرون دروازه ری قم و معروف به شاه سیّد علی) را به همسری خود درآورد و از وی چهار پسر به نام حمزه، ابوالمحسن علی، ابوالفضل محمّد، ابومحمد حسین و همچنین چهار دختر به دنیا آمد. مرحوم فیض(ره) معتقد است که وی در بقعه پدرش احمد بن اسحاق مدفون است. اسحاق بن ابراهیم، جدّ اعلای امامزاده حمزه نیز در ساوه مدفون است و دارای گنبد و بارگاه مجللّی است.

مؤلف تاریخ قدیم قم دربارة مهاجرت جدّ امامزاده حمزه می‌نویسد: ابوعبدالله اسحاق به قم آمد و قصد داشت که به خراسان و طبرستان رود، اما علی بن عبدالله جبله اشعری و دیگر بزرگان عرب قم از او خواهش کردند که در این شهر اقامت کند و او را بسیار اکرام و احترام کردند و به او عطا و بخشش نمودند. او در این شهر ماند و ازدواج کرد و صاحب فرزندانی شد که سه پسر و یک دختر بودند. اکثر عموها و عموزادگان امامزاده سیّد حمزه، از بزرگان سادات موسوی قم و آبه و خورزن بودند و برخی از آنان منصب نقابت سادات علوی را عهده‌دار شدند. این خاندان به زهد و تقوی آراسته و قبور آنان از مشاهیر مزارات مناطق فوق الذکر است.

امامزاده احمد بن اسحاق بن ابراهیم بن موسی بن ابراهیم بن موسی کاظم علیه السلام:
نسب شریف امامزاده سیّد احمد بن اسحاق با چهار واسطه به امام موسی کاظم علیه السلام منتهی می‌شود که از قرار ذیل است:
سیّد احمد بن أبی عبدالله اسحاق بن أبی المحسن ابراهیم العسکری بن موسی الثانی أبی سبحة بن ابراهیم المرتضی بن الامام موسی الکاظم علیه السلام.

ایشان سیّدی جلیل القدر، عظیم الشأن و بسیار بزرگوار بود. حسن بن محمّد بن حسن قمّی درباره مهاجرت جدّش سیّد ابوعبدالله اسحاق می‌نویسد: او به قم آمد و قصد داشت که به خراسان و طبرستان رود، اما علی بن عبدالله جبله اشعری و دیگر بزرگان عرب قم از او خواهش کردند که در این شهر اقامت کند و او را بسیار اکرام و احترام کردند و به او عطا و بخشش نمودند. او در این شهر ماند و ازدواج کرد و صاحب فرزندانی من جمله سه پسر و یک دختر شد که یکی از آنها ابوعلی احمد نام داشت.

ابوعلی احمد، از قم به آبه رفت و در آنجا ازدواج نمود و صاحب فرزندانی شد و پس از مدّتی دیگر بار به قم آمد و ازدواج نمود و صاحب فرزندی شد بنام ابوعبدالله حسین. او در قم از اندوخته‌هایی که داشت زندگی می‌کرد تا اینکه به جوار حضرت حق شتافت و در این مکان به خاک سپرده شد.

پسرش ابوعبدالله حسین نیز پس از وفات در این مکان دفن شد. او فرزندی داشت به نام سیّد حمزه که در این بقعه مدفون است. بنابراین بقعه امامزاده حمزه در خیابان طالقانی (آذر) مدفن سه تن از پدر، پسر و جد است که به نام شاه حمزه شهرت پیدا کرده است.











آدرس: خيابان طالقانی (شهید دل آذر) - کوچه شاه حمزه - نرسیده به مدرسه رضوی سمت مقابل خیابان

مختصات:

34.641912,50.892545

آدرس ویکی مپیا:

http://wikimapia.org/#lang=fa&lat=34.64 ... 4129692/fa

[najm137]

53- مدرسه رضویه

توضیحات:
مدرسه علمیه رضویه از مدارس قدیمی قم، واقع در محله بازار کهنه قم. گفته شده که امام رضا علیه السلام در سفر به طوس، مدتی در قم و در این مکان اقامت گزیدند که بعدها به «رضویه» شهرت یافت. این مدرسه، امروزه از مدارس فعال حوزه علمیه قم است.

تاریخچه:
از تاریخ بنای مدرسه اطلاعی در دست نیست، اما نقل شده که امام هشتم علیه السلام در سفر به طوس مدتی را در این محله (اکنون به محله شاه خراسان شهرت دارد) اقامت داشتند و پس از مشرف شدن امام علیه السلام در این مکان، مدرسه و مسجد ساختند. مشهور است که حضرت علیه السلام، با آب چاهی که هم اکنون در حیاط مدرسه موجود است وضو ساختند و غسل کردند.
چاه مذکور نیز هنوز دارای آب است و از آن استفاده می شود.

نام دیگر مدرسه:
این مدرسه را«مأموریه» نیز می‌نامند، چون استقبال‌کنندگان امام علیه السلام، هر کدام از حضرت دعوت می‌کردند تا در خانه آنان فرود آیدند. امام علیه السلام در پاسخ دعوت آنان فرمودند: «ناقَتی مأمورَة» یعنی: این شتر مأمور است و هر کجا خفت آنجا فرود می‌آییم.

تعمیرات:
بنای اصلی که تا قرن هفتم برقرار بود، به طور کلی از بین رفته و این مکان تجدید بنا و قسمتی از آن جزو خیابان شده است. کهن‌ترین قسمت مدرسه سردر شمالی آن است که از دوره صفویه بر جای مانده است. در دو جانب این سردر، طاق‌نمایی است که در بالای آن، سنگ‌نوشته‌ای کوچک نصب است که تاریخ تعمیر آن را در سال ۱۰۹۴ق را نشان می‌دهد. گویا مدرسه رضویه در آن سال از سوی حاکم قم، آباد شد و در اوایل دوره ناصری هم به دست سید حسن صابونی مرمت گردید. پس از آن این مدرسه، سال‌ها مخروبه و بدون استفاده بود تا اینکه در زمان آیت‌الله بروجردی در سال ۱۳۷۶ق به صورت اساسی تعمیر شد.

وضعیت امروزی:
این مدرسه در ابتدای خیابان آذر در تقاطع با خیابان عمار یاسر قرار دارد و افرادی نظیر آیت‌الله مشکینی، آیت‌الله بهاءالدینی و سید محمود طالقانی در این مدرسه درس خوانده‌اند. مدرسه رضویه، امروزه از مدارس فعال حوزه علمیه قم بوده و دارای حجرات متعدد، مسجد و کتابخانه‌ای با کتب خطی و چاپی برای استفاده طلاب است.









آدرس: میدان شهید روحانی - خیابان طالقانی

مختصات :

34.640914,50.895109

آدرس ویکی مپیا:

http://wikimapia.org/#lang=fa&lat=34.64 ... 7839475/fa

[najm137]

54- امامزاده شاه ابراهیم و محمد علیهم السلام از احفاد امام موسی کاظم علیه السلام

توضیحات:
نسب شریف امامزاده سیّد ابراهیم مدفون در خیابان شاه ابراهیم با پنج واسطه به امام موسی کاظم علیه السلام منتهی می‌شود که از قرار ذیل است:
سیّد ابراهیم بن أبی جعفر محمّد بن أبی طالب محسن بن ابراهیم العسکری بن موسی أبی سجة بن ابراهیم الأصغر بن الامام موسی الکاظم علیه السلام.

ایشان مکنّی به أبو اسماعیل و معروف به شاه ابراهیم، از سادات جلیل القدر و بسیار بزرگوار قم بودند. ایشان به همراه پدر در این بقعه مدفون است.
پدر بزرگوار امامزاده ابراهیم، با عموی خود اسحاق از عراق عرب به قم مهاجرت نموده و در این شهر دارای موقعیّت ممتازی شدند. شاهزاده ابراهیم، از بزرگان علماء و محدثین به شمار می‌آمدند، و صاحب کتاب «الامامه» و «القضاء» است، از این رو بقعه متبرکه این پدر و پسر به فرزند او شاه ابراهیم معروف شده است.

شاهزاده ابراهیم بنا به گفته‌ی علاّمه نسّابه سیّد شهاب الدّین مرعشی، در سال چهارصد هجری وفات یافته و ساختمان بقعه او به امر ابواسماعیل ابراهیم طباطبا مؤلّف کتاب منتقلة الطالبیّه بنا شده است. ظاهراً شاهزاده ابراهیم در قم متولّد شد و در این شهر از علمای فن، دانش و زهد آموخت و صاحب علم و کمال شد. اکثر برادران و برادرزادگان، عمو و عموزادگان وی از مشاهیر سادات موسوی قم، آبه و خراسان و شیراز بودند و به علم و حلم و تقوی آراسته، و منشا آثار و برکاتی در مناطق فوق الذکر شدند و قبور اکثر آنان زیارتگاه دوستداران اهل بیت علیهم السلام می‌باشد.



آدرس: خیابان اراک - سه راه خورشید - خیابان امام خمینی - نرسیده به میدان سمت چپ - خیابان امامزاده ابراهیم علیه السلام - امامزاده شاه ابراهیم و محمد علیهم السلام

مختصات:

34.654724,50.869167

آدرس ویکی مپیا:

http://wikimapia.org/#lang=fa&lat=34.65 ... 9%85%D9%87

[najm137]

55- امامزاده شاه جعفر علیه السلام

توضیحات:
درباره نسب شریف این امامزاده بزرگوار، بین مورّخان و علمای انساب اختلاف است. برخی او را از سادات حسینی و عده‌ای دیگر او را از سادات موسوی قلمداد نموده‌اند.
مرحوم فیض(ره) پس از ردّ گفتار مؤلفان کتاب انوار المشعشین و تاریخ قم تألیف ناصر الشریعه می‌نویسد: به استناد کتیبه کاشی کاری شده وی از سادات موسوی است که به دست مخالفان به شهادت رسیده است.

او اضافه می‌کند؛ سیّد جلیل شاه جعفر موسوی که از نقباء و شرفاء علویان در اواخر قرن ششم و اوائل قرن هفتم بوده، شجره‌نامه‌اش در دسترس نمی‌باشد. وی در یورش سپاه مغول به قم در سال ۶۱۷ هجری قمری در حادثه قتل عام مردم قم به شهادت رسیده است. پنجاه سال پس از وقوع حادثه قتل وی در سال ۶۶۷ هـجری قمری بقعه‌ای مجلل بر مزار وی بنا نهاده‌اند.

بنابراین طبق تاریخ شهادت او، می‌بایست نسب شریف او حداقل با دوازده واسطه به امام هفتم منتهی شود. این در حالی است که مرحوم ناصرالشریعه نسب وی را اینگونه ذکر نموده اند:
جعفر الدقاق بن محمّد بن احمد بن هارون بن امام موسی کاظم علیه السلام ذکر نموده که طبق سلسله نسب او، وی در قرن چهارم وفات یافته است. به هر حال، بقعه امامزاده جعفر موسوی شهید که کمی بالاتر از بقعه امامزاده ابراهیم(ع) است، از دیرباز مورد توجه اهالی متدّین قم بوده و کراماتی نیز به او منسوب است.





آدرس: خیابان امامزاده ابراهیم - بعد از میدان معصومه - امامزاده شاه جعفر

مختصات:

34.655548,50.864961

آدرس ویکی مپیا:

http://wikimapia.org/#lang=fa&lat=34.65 ... 2%D9%85%20

[najm137]

56- بیت النور

توضیحات:
محل اقامت و عبادتگاه حضرت فاطمه معصومه سلام الله علیها در قم است. این مکان که در اصل، خانه موسی بن خزرج بود و بعد از وفات حضرت فاطمه معصومه سلام الله علیها وقف شد، به نام محراب یا معبد حضرت فاطمه معصومه سلام الله علیها، بیت النور و بقعه ستیه نامیده می‌شود و در سال‌های بعد در اطراف آن مسجد و مدرسه‌ای به نام مدرسه ستیه بنا گردید. تولیت این مکان برعهده سادات میره‌ای است و هر ساله در سال‌ روز ولادت، وفات و روز ورود حضرت فاطمه معصومه سلام الله علیها به قم در این مکان مراسم مخصوصی برگزار می‌گردد.

موقعیت:
بیت النور، محل اقامت ۱۷ روزه حضرت فاطمه معصومه سلام الله علیها در قم است که به عنوان مکانی زیارتی، مورد توجه مردم بوده است. بیت النور در محله‌ای به نام «میدان میر» (بین دو محله آذر و چهارمردان) از محله‌های قدیمی قم واقع شده است که در گذشته در محدوده جنوب غربی شهر قم قرار داشت؛ اما با گسترش شهرسازی، به تدریج به یکی از محله‌های مرکزی شهر تبدیل شد.

تاریخچه:
بیت النور از قدمگاه‌هایی است که در اسناد تاریخی از جمله کتاب تاریخ قم نوشته حسن بن محمد قمی، به آن اشاره شده و تاریخچه آن را به سال ۲۰۱ قمری سال ورود حضرت فاطمه معصومه سلام الله علیها به قم باز می‌گرداند.

بیت النور در اصل خانه موسی بن خزرج از بزرگان قم بود که با خبردار شدن از ورود حضرت فاطمه معصومه سلام الله علیها از طرف ساوه به قم، به همراه دیگر بزرگان به استقبال ایشان رفته، و ایشان را به این مکان منتقل کردند. حضرت فاطمه معصومه سلام الله علیها در این مکان به عبادت پرداختند و بعد از مدت کوتاهی بر اثر بیماری وفات یافتند.

و در باغ بابلان دفن شدند. بعد از وفات حضرت موسی بن خزرج، محل عبادت حضرت و اطراف آن را وقف کرد. این مکان در اسناد تاریخی، به نام محراب یا معبد حضرت فاطمه معصومه سلام الله علیها، بیت النور و بقعه ستیه، نامیده شده که حجره‌ای به ابعاد ۳ در 5/3 متر است و با آینه‌کاری تزیین گردیده شده است.

معماری و شیوه ساخت بنای محراب، متشکل از نمادهای است که زائر را به تقدس مکان رهنمون می‌سازد. سقف گنبدوار که در معماری اسلامی، نمادی از آسمان شمرده می‌شود، استفاده از سنگ و ترکیب آینه، کاشی، نورپردازی درونی اتاق، نقوش تزیینی و... از جمله این مواردند.

بعدها در اطراف محراب حضرت فاطمه معصومه سلام الله علیها، مسجد و مدرسه‌ای به نام «ستیه» ایجاد شد و از مدارس علمیه معروف قم محسوب می‌شود.

تولیت و کاربری:
تولیت بیت النور، برعهده هیئت امنایی متشکل از سادات میره‌ای است که خدمتگزاری بیت النور از نسل به نسل آنان منتقل شده است و اموالی را برای آن وقف کرده و در تجدید بنای آن نقش داشته‌اند.

بیت النور امروزه زیارتگاه مردم است علاوه بر برگزاری مراسم در روزهای عزاداری و ایام ولادت اهل بیت علیهم السلام، مراسم‌های خاصی نیز در روز ولادت، روز وفات و روز ورود حضرت فاطمه معصومه سلام الله علیها به قم در این مکان برگزار می‌گردد.







آدرس: خیابان عمار یاسر

مختصات:
34.639906,50.887191

آدرس ویکی مپیا:
http://wikimapia.org/#lang=fa&lat=34.64 ... 9%82%D9%85

[najm137]

57- امامزاده سلطان محمد شریف علیه السلام

توضیحات:
سیّد محمّد الشریف بن أبی القاسم علی بن أبی جعفر محمّد بن أبی القاسم حمزة الأکبر بن احمد الدخ بن محمّد الاکبر بن اسماعیل بن محمّد الأرقط بن عبدالله الباهر بن الامام علی بن الحسین السجّاد(ع).
وی سیّدی بسیار جلیل القدر، عظیم الشأن و بزرگوار بود. او در خانواده‌ای دینی و از پدری برگزیده و نقیب به نام علی بن محمّد در سال ۳۴۳ هـجری قمری از جاریه ترکیه متولّد شد، نامش را محمّد و کنیه‌اش را ابوالفضل نهادند.

او چهار ساله بود که پدرش رحلت کرد و تحت تکفّل عموی خود، ابومحمّد حسن به کسب علم و معرفت پرداخت تا به سن رشد و کمال و بالندگی رسید. پس، ماترک پدرش را از سرپرست و عموی خود تحویل گرفت و خود در فضل و کیاست و ثروت و سخاوت و علوّ همت سرآمد زمان خود گردید و منصب نقابت سادات علویّه قم و آوه به او واگذار شد.
پدربزرگوار وی، مردی هوشمند، فاضل، کامل، شجاع و با سخاوت بود. پس از عموی خود، علی بن حمزه، نقابت سادات علوی به او واگذار شد. در شوال سال ۳۴۵ هـجری شمسی به حج رفت، معزّالدوله و سادات عراق و حجاز او را گرامی داشتند و در سال ۳۴۶ هـجری قمری به قم بازگشت و همیشه پیشوای مؤمنین بود تا اینکه در سال ۳۴۷ هـجری . قمری وفات کرد و در قبّه متّصل به مشهد پدرش در مقبره بابلان در جوار مرقد مطهّر حضرت فاطمه معصومه سلام الله علیها دفن گردید.

سلطان محمّد شریف و اکثر برادرزادگان و عموها و عموزادگان وی از مشاهیر خاندان حسینی قم به شمار می‌آمدند. وی در سال ۳۹۸ هجری قمری در سن ۵۵ سالگی در شهر ری درگذشت و جنازه مطهّرش را به قم منتقل و در محلّه‌ای که اکنون به نام آن بزرگوار است به خاک آرمیده شد.



آدرس: خيابان انقلاب (چهار مردان) - کوچه 17 - بعد از مسجد آقا - داخل کوچه - امامزاده سلطان محمد شریف

مختصات:

34.636483,50.887148

آدرس ویکی مپیا:

http://wikimapia.org/#lang=fa&lat=34.63 ... 1796525/fa

[najm137]

58- امامزاده شاه سید علی علیه السلام

توضیحات:
نسب شریف امامزاده شاه سیّد علی مدفون در خیابان ۱۵ خرداد با هشت واسطه به امام علی علیه السلام منتهی می‌شود که از قرار ذیل است:
سیّد علی بن أحمد أبی الحسن الزاهد بن محمّد العالم بن علی البرغوث بن عبدالله الثانی بن جعفر الثانی بن عبدالله بن جعفر الأصغر بن محمد الحنفیة بن الامام علی امیر المؤمنین علیه السلام.

ایشان سیّدی جلیل القدر، عظیم الشان و بسیار بزرگوار و به صاحب کرامات مشهور و معروف است. پدر گرانقدر شاه سیّد علی، در زهد و تقوا به مقامی رسیده بود که وی را به عنوان احمد زاهد می‌شناختند و در زیبایی چهره و درخشندگی به حدّی بود که با لقب باهر معرّفی می‌گردید. ابوعبدالله حسین فقیه یکی از برادران امامزاده سیّد علی می‌باشد که در قزوین مدفون است و ابو زید محمّد برادر دیگرش که در شهر ری به خاک سپرده شد و به زهد و تقوی آراسته بودند.

نخستین شخص از این خاندان که از نصیبین به شهر ری وارد شد، احمد پدر بزگوار شاه زاده سیّد علی است. وی در حالی که پسر خردسالش سیّد علی را به همراه داشت به شهر ری وارد شد. سیّد علی در «ری» رشد و نمو و تربیت یافت و به کمال رسید. سپس به همراه پدرش به قم مهاجرت نمود. پس از مدّتی پدرش به ری برگشت و در آنجا ماند تا از دنیا رفت. پسرش سیّد علی در شهر قم ماند تا دارفانی را وداع گفت و در خارج از دروازه ری، در محل کنونی مزارش به خاک سپرده شد و از همان روز تا به امروز مزار وی مورد توجّه و زیارت مشتاقان اهل بیت عصمت و طهارت علیهم السلام است.

امامزاده سیّد علی در شهر قم از زنان متعدد دارای پنج دختر و هفت پسر به نامهای محمد، حسین، احمد، حسن، طاهر، ابوالقاسم حمزه و اسماعیل گردید. اکثر فرزندان و نوادگان وی در قم و ری از بزرگان سادات بودند. مزار وی به اشتباه به نواده حضرت ابی‌الفضل العباس فرزند امیرالمؤمنین علیه السلام شهرت دارد که در کتاب انوار پراکنده این مبحث مورد بررسی قرار گرفته است.



آدرس: بزرگراه عمار یاسر - خیابان 15 خرداد - بلوار محتشم کاشانی

مختصات:

34.648223,50.905066

آدرس ویکی مپیا:

http://wikimapia.org/#lang=fa&lat=34.64 ... 4149839/fa

[najm137]

59- امامزاده سید احمد علیه السلام

توضیحات:
نسب شریف امامزاده احمد معروف به امامزاده میانی با پنج واسطه به امام علی علیه السلام منتهی می‌شود که از قرار ذیل است:
سیّد ابو احمد محمّد بن عبدالله الثانی بن جعفر الثانی بن عبدالله بن جعفر الأصغر بن محمّد الحنفیّة بن الامام امیرالمؤمنین علی علیه السلام.

این امامزاده به جهت واقع شدن بین بقعة امامزاده سیّد علی و چهار امامزاده به امامزاده میانی شهرت دارد. و یکی از سادات علوی در این مکان مدفون است که به تصریح مؤلف تاریخ قم در این شهر وفات یافته و دفن شده است.

ابوالقاسم محمّدی روایت می‌کند که ابواحمد محمّد بن عبدالله از کوفه به قم آمد و در این شهر ساکن شد و همچنان بود تا این که وفات یافت و او را به مقبره مالک آباد به خاک سپردند و از او فرزندی باقی نماند. اکثر عموها و عموزادگان این سیّد جلیل القدر، در قم، ری و اصفهان سکونت داشته و امامزاده جلیل القدر شاه سیّد علی مدفون در پانصد متری مزار امامزاده احمد، یکی از نوادگان عموی وی به شمار می‌آید.

هجرت امامزاده ابواحمد محمّد ظاهراً در سال ۲۵۰ هـجری قمری پس از قیام و شهادت یحیی بن عمر بن یحیی صورت گرفته، زیرا در این سال بود که متوکّل آزار و اذیت خود را نسبت به سادات مضاعف نمود و همین باعث مهاجرت تعداد زیادی از علویان به کرمان، فارس، قم، اصفهان، خراسان و طبرستان و ری شد.



آدرس: بزرگراه عمار یاسر - خیابان 15 خرداد - خیابان شهید میثمی

مختصات:

34.647349,50.904360

آدرس ویکی مپیا:

http://wikimapia.org/#lang=fa&lat=34.64 ... 6082912/fa

[najm137]

60- امامزاده شاه سید احمد قاسم و خواهرشان فاطمه خاتون علیهم السلام

توضیحات:
نسب شریف امامزاده شاه احمد بن قاسم با سه واسطه به امام جعفر صادق علیه السلام منتهی می‌شود که از قرار ذیل است:
سیّد ابوالحسین احمد بن قاسم بن احمد الشعرانی بن علی العریضی بن امام جعفر الصادق علیه السلام.

ایشان سیّدی پرهیزگار و عابد بود که همراه خواهرش فاطمه، از مدینه به قم هجرت نمود و در این شهر به عبادت و ریاضت گذراند تا اینکه وفات نمود. جسد مطهّر وی را در مقبره «مالون» در جنوب قم در محل دروازه قلعه به خاک سپردند.

بعضی چنین نگاشته‌اند: احمد بن قاسم در اواخر عمر مریض و بر اثر آبله‌ای که در چشمانش پیدا شد، نابینا گشت. بر طبق معمول آن روز، بر سر تربت پاکش سایبانی از بوریا ساختند. چون اصحاب خاقان مفلحی در سال ۲۹۵ هـجری قمری وارد قم شدند، آن سایبان را خراب کردند و مدّتی کسی او را زیارت نمی‌کرد. تا اینکه در سال ۳۷۱ هـجری قمری یکی از صالحان قم، خواب دیده در اینجا مردی فاضل مدفون می‌باشد و زیارت کردن او دارای اجر و ثواب بسیار است. از آن پس دوباره بر آن قبر سایبانی ساختند و مردم برای زیارت و طلب شفا به آنجا رو آوردند.

در این مقبره خواهر احمد بن قاسم به نام فاطمه که همسر عبدالله بن حسین بن علی بن محمد دیباج فرزند امام جعفر صادق علیه السلام می‌باشد نیز مدفون است. تاریخ بنای بقعه و بارگاهش را سال ۷۸۰ هـجری قمری نوشته‌اند.

سیده فاطمه، خواهر امام‌زاده احمد بن قاسم، مادر یکی از امام‌زادگان بزرگوار مدفون در قم به نام محمد عزیزی است.
سید محمد عزیزی فرزند عبدالله بن حسین بن علی بن محمد بن الامام جعفر صادق علیه السلام است که به سید سربخش معروف می‌باشد. وی سیدی دلاور، تنومند و قوی بود، که در اواخر قرن سوم برای زیارت عتبات مقدس با کاروانی عازم بغداد شد. در نزدیکی نهروان با گروهی از راهزنان روبرو گردید و همراهانش از وی خواستند تا شر آنها را دفع نماید. سید با لباس فاخری که بر تن داشت شمشیر حمایل نموده، عمامه سبزی بر سر نهاد و نزدیک آنها رفت. ابتدا کوشید تا با نصیحت آنها را از این کار خلاف باز دارد اما نتوانست. کار به مشاجره کشید و سید محمد به قتل رسید. راهزنان سرش را از بدن جدا کردند و به پیش امیرشان فرستادند و تمام اموال کاروان را غارت نموده با خود بردند.

کاروانیان برهنه و گرسنه، بدون زاد و توشه از رفتن به عراق منصرف شده، به قم بازگشتند. غلامان سید، تن بی‌سر مولای خود را به کمک دیگران به قم آوردند و در خانه‌اش (نزدیک مسجد رضائیه، در خیابان آذر (طالقانی)، حوالی چهل اختران) به خاک سپردند. از آن سو یکی از نزدیکان وی به دنبال راهزنان به راه افتاد و نزد بزرگشان رفته، به هر کیفیت سر بریده سید محمد را از آنها گرفت، و چند روز دیرتر از کاروان به قم آمد و سر او را در گوشه بقعه، جدا از تن دفن کردند.



آدرس: میدان معلم - بلوار معلم

مختصات:

34.632076,50.884708

آدرس ویکی مپیا:

http://wikimapia.org/#lang=fa&lat=34.63 ... 6390388/fa

[najm137]

61- چهار امامزاده علیهم السلام

توضیحات:
نسب شریف چهار امامزاده که با پنج واسطه به امام سجّاد علیه السلام منتهی می‌شود که از قرار ذیل است:
سیّد حسن ابومحمّد، و ابوطالب محسن، و محمّد ابوعلی ابناء سیّد ابی عبدالله حسین بن علی یرطلة بن عمر بن الحسن الافطس بن علی الأصغر بن الامام علی بن الحسین السجّاد علیه السلام.

چهار تن از نوادگانِ بزرگوار امام سجّاد علیه السلام در این بقعه آرمیده‌اند که به تصریح مؤلّف تاریخ قدیم قم، حسن بن محمّد بن حسن قمّی در این شهر بدنیا آمده و وفات یافته‌اند. او در همین باره می‌نویسد؛ دیگر از ساداتی که به قم آمدند فرزندان حسین بن علی بن عمر بن حسن بن علی بن علی است که در این شهر صاحب ابوطالب محسن، ابو محمّد حسن، و ابو علی محمّد و ابوالحسین علی ملقّب به یرطله و دو دختر شد.

او سپس اضافه می‌کند که ابوطالب محسن در قم وفات یافته است. بر این اساس، مرحوم فیض(ره) و دیگر علمای انساب و مورّخان قمی نوشته‌اند که مدفونین در این بقعه علاوه بر سیّد حسین بن علی یرطلة، سه تن از فرزندان او به اسامی حسن، محسن و محمّد می‌باشند. این ادعا به جهت مدفون بودن پسرعمویشان در بقعه خاکفرج تقویت می‌یابد و تلقّی به قبول شده است. علامه نسّابه سیّد احمد کیاگیلانی از نسل علی یرطلة بن عمر، سادات زیاد و مشجّرات متعددی را در ساوه ذکر می‌نماید که در خورزن، فراهان و آبه می‌زیسته‌اند.

قبور تعداد زیادی از این خاندان در اصفهان و اراک و ساوه زیارتگاه دوستداران اهل بیت علیهم السلام است و در کتاب مزارات ایران به ثبت رسیده و مورد بررسی قرار گرفته است.



آدرس: بزرگراه عمار یاسر - خیابان 15 خرداد - خیابان شهید حائری - نرسیده به میدان هلال احمر

یا این آدرس:

بزرگراه عمار یاسر - عمار یاسر 58 - حائری 11 - میدان هلال احمر - خیابان شهید حائری

مختصات:

34.653794,50.902206

آدرس ویکی مپیا:

http://wikimapia.org/#lang=fa&lat=34.65 ... 2736784/fa

[najm137]

62- امامزاده سید معصوم علیه السلام

توضیحات:
نسب شریف امامزاده سیّد معصوم که با بیست و یک واسطه به امام سجّاد علیه السلام منتهی می‌شود که از قرار ذیل است:
سیّد معصوم بن سیّد تاج الدّین بن سید رضی الدّین بن علی بن رضا بن محمّد بن رضی الدّین محمّد بن محمّد بن زید بن داعی بن زید بن علی بن الحسین بن الحسن التج بن علی بن حسن بن علی بن محمّد بن علی بن علی الحریری بن الحسن الأفطس بن علی الأصغر بن الإمام علی بن الحسین السجّاد علیه السلام.

ایشان سیّدی جلیل القدر و عظیم الشان بود. از نواده بزرگوار امامزاده سیّد علی رضا مدفون در پشت مسجد مقدس جمکران است. جدّش سیّد رضی الدّین که در برخی منابع و مشجرات محلّی به سیّد حسین معرفی شد، سر دودمان سادات کرهرود است که از آنان میرعلیاری، میریونسی و میرمعینی به وجود آمده‌اند.

جدّ اوّل امامزاده سیّد معصوم، امامزاده جلیل القدر، سیّد علی رضا است که نخستین بار نسب شریف او را علّامه سیّد احمد کیاء گیلانی از علمای انساب قرن دهم هجری، ضمن نسب سادات ساوه و آبه بیان داشته است. در برخی از مشجرات سیّد علی رضا به عنوان علی بن رضا و یا علی بن رضا الدّین یاد شده است که در این صورت یک واسطه بر نسب شریف او اضافه می‌گردد.

سیّد علی بنا به نوشته جات مشجرات محلّی، یک فرزند به نام سید حسین داشته که در آوه سکونت داشته است. نخستین شخص از مورّخان قمّی که بقعه جمکران را به سیّد علی رضا آوی منتسب دانسته، مرحوم ناصرالشریعه است که نظریّه او با کتب انساب تطابق دارد و دلایلی در دست است که این انتساب را به یقین تلقی می‌نمایاند. نوه سیّد رضا، به نام امامزاده سیّد معصوم علیه السلام که جدّ سادات کرهرود است. در انتهای خیابان نیروگاه قرار دارد و زیارتگاه دوستداران اهل بیت علیهم السلام است.

اجداد امامزاده علی رضا که به سادات آوی و حریری و حوری مشهورند. از مشهورترین خاندان حسینی افطسی ساکن در آبه و ساوه‌اند که در طول تاریخ، از شیعیان سخت کوش و فعّال و از فقهای بنام اهل بیت علیهم السلام بوده‌اند. نام برخی از آنان در کتاب موسوعة الطبقات الفقهاء آمده است.



آدرس: خیابان امام موسی صدر - خیابان توحید - بعد از میدان نبوت - توحید 53 - خیابان سید معصوم - امامزاده سید معصوم

مختصات:

34.652265,50.842924

آدرس ویکی مپیا:

http://wikimapia.org/#lang=fa&lat=34.65 ... 2934092/fa

[najm137]

63- امامزاده سید ناصر الدین علیه السلام

توضیحات:
نسب شریف امامزاده سیّد ناصر الدّین که با دوازده واسطه به امام حسن مجتبی علیه السلام منتهی می‌شود که از قرار ذیل است:
سیّد ناصرالدّین علی بن المهدی بن الحسین بن زید بن أبی جعفر محمّد بن احمد بن جعفر بن عبدالرحمن بن محمّد البطحانی بن القاسم بن أبی محمّد الحسن بن زید بن الامام الحسن علیه السلام.

ایشان سیّدی جلیل القدر و دارای شخصیتی برجسته بود که در اواخر قرن ششم هجری وفات یافته است. نخستین بار نام شریف و نسب والاتبار او را علاّمه نسّابه ابن عنبه، متوفّای ۸۲۸ هـجری قمری در کتاب «عمدة الطالب» ذکر نموده و تصریح دارد که آن حضرت را در بازار قم و در مدرسه‌ای که نزدیک محلّه سورانیک است به خاک سپردند.

مرحوم فیض معتقد است که بعضی از افراد، از سلسله نسب وی ساقط شده و بر این عقیده استدلالی نیز ذکر کرده است. اما آن‌چه ابن عنبه و دیگر علمای انساب بیان داشته‌اند، سلسله نسب وی همان است که در بالا ذکر گردید.

بنا به نوشته مرحوم فیض(ره)، سیّد ناصرالدّین فرزندی به نام محمّد داشته که در قم می‌زیسته و از او نیز فرزندی به نام عبدالله به وجود آمده است. سیّد عبدالله بن محمّد بن ناصر الدین، یک فرزند به نام محمّد داشت که از او عبدالله به وجود آمد و در پایین پای حضرت فاطمه معصومه سلام الله علیها به خاک سپرده شد. در روستای کاسوای قم، مزارای است به نام سیّد مهدی که برخی از محققّین چنین احتمال دادند که از آن پدر امامزاده سیّد ناصرالدّین باشد.



آدرس: چهار راه بازار - خیابان طالقانی - تقريبا روبروی مسجد امام حسن عسگری علیه السلام

مختصات:

34.645275,50.884667

آدرس ویکی مپیا:

http://wikimapia.org/#lang=fa&lat=34.64 ... 9419228/fa

[najm137]

64- امامزاده سید احمد و سید علی علیهم السلام

توضیحات:
نسب شریف امامزاده علی الحارث و احمد با پنج واسطه به امام سجّاد علیه السلام منتهی می‌شود که از قرار ذیل است:
سیّد ابوالقاسم علی الحارث بن أبی الحسین احمد بن أبی الحسن محمّد بن علی یرطلة بن عمر بن الحسن الافطس بن علی الأصغر بن الامام علی بن الحسین السجّاد علیه السلام.

ایشان سیّدی جلیل، شریف و بزرگوار بود. نخستین بار نام وی را مؤلّف تاریخ قدیم قم، حسن بن محمّد بن حسن قمّی ذکر نموده و می‌نویسد: «ابوالحسین احمد بن محمّد در قم ماند و با وجه معاشی که داشت اکتفا می‌نمود و در این شهر از وی ابوالقاسم علی ملقّب به حارث به وجود آمد و از علی الحارث بن احمد هم دو پسر به نام ابوالفضل و ابوسهل به وجود آمدند.»

اکثر عموزاده‌ها و برادرزادگان امامزاده احمد و فرزندش، از بزرگان سادات قم و ساوه به شمار می‌آمدند و به بنوالافطسیّه مشهور بودند. مدفون در بقعه چهار امامزاده قم که تقریباً در یک ردیف و نزدیک به امامزاده خاکفرج به خاک سپرده شده‌اند از فرزندان و نوادگان علی بن عمر بن حسن افطس، عموزاده‌های امامزاده سید احمد بشمار می‌روند که از موقعیت ممتازی در قم برخوردار بودند.
متأسّفانه در منابع موجود از همسر و تاریخ وفات سیّد احمد و فرزند بزرگوارش علی الحارث، گزارشی به ثبت نرسیده، اما با وجود واسطه‌ها در نسب شریف و تصریح به وفات عمویش ابوعبدالله حسین بن محمّد به سال ۳۷۵ هـجری قمری از سوی علمای انساب، می‌توان گمان زد که وی در ابتدای قرن پنجم هجری بین سالهای ۴۰۵ تا ۴۱۰ هـجری قمری وفات یافته باشد.
آرامگاه او که به امامزادگان خاکفرج مشهور است در گذشته از ابّهت ویژه‌ای برخوردار بود که متاسفانه بر اثر گسترش خیابان و ساخت بیمارستان الهادی از رونق افتاده است.



آدرس: بلوار امام موسی صدر - تقریبا روبروی خیابان 15 خرداد - نرسیده به موسی صدر 37

مختصات:

34.655334,50.892333

آدرس ویکی مپیا:

http://wikimapia.org/#lang=fa&lat=34.65 ... 3333728/fa

[najm137]

65- امامزاده سید محمد و صفورا خاتون علیهم السلام

توضیحات:
نسب شریف امامزاده سیّده صفورا خاتون مدفون در خاکفرج شهر قم با شش واسطه به امام امیرالمؤمنین علیه السلام منتهی می‌شود که از قرار ذیل است:
سیّده صفورا خاتون بنت اسحاق بن جعفر ابی‌الطیّب بن محمّد الابلّه بن جعفر بن محمّد أبی عمر بن عمر الاطرف بن امام علی امیرالمؤمنین علیه السلام.

وی خاتونی فاضله و از سادات علوی قرن سوّم هجری است. او در کنار عموی خود، محمد بن جعفر مدفون می‌باشد و علت اینکه بقعه خاکفرج به اسم صفورا خاتون شناخته شده بدان جهت است که تاریخ بنای بقعه طبق حروف ابجد سال ۳۷۸ هـجری قمری است که معادل کلمه صفورا است.

پدر بزرگوار صفورا خاتون به خاطر ترس از عمال عبّاسی در سال ۲۰۰ یا ۲۰۳ هـجری قمری از مدینه به ایران مهاجرت کرد و در روستای نایه سکنی گزید.
در همین باره سیّد ابوالحسن عمری نسّابه می‌نویسد: فرزندان جعفر بن محمد ابلّه به خاطر ترس از عمّال خلیفه عبّاسی، در دیگر شهرهای اسلامی متفرّق و مخفی شدند. از این رو اسحاق و یعقوب فرزندان جعفر به قم و مظفّر به فارس و محمّد و هاشم به ری و سپس به کرمان منتقل شدند.

عموی صفورا خاتون، به نام محمّد، پس از چندی سکونت در شهر ری و به خاطر ناآرامی‌های موجود در این شهر به کرمان مهاجرت می‌کند و در این شهر فرزندی به نام احمد از او به دنیا آمد. از احمد نیز سه فرزند به یادگار ماند که دو تن آنان به اسامی حسن و حسین در کرمان بودند. حسین بن احمد، پسر عموی صفورا خاتون، فرزندی به نام زید داشت که در نبرد علیه خوارج به شهادت رسید و اینک آرامگاه او در بم به شاهزاده زید مشهور و معروف است. که اخیراً از سوی سازمان میراث فرهنگی و گردشگری به طرز زیبایی تعمیر شده است.

پدر صفورا خاتون (سیّد اسحاق) به خاطر ترس و عدم رویارویی با عمال خلیفه به قریه نایه مهاجرت کرد و در آنجا صاحب فرزندی شد که ظاهراً نام وی را صفورا خاتون گذاشت. آرامگاه وی در منطقه خاکفرج قم مشهور و معروف است.

متأسفانه در منابع موجود از همسر و تعداد فرزندان سیّده صفورا خاتون سخنی به میان نیامده و از تاریخ وفات او نیز گزارشی به ثبت نرسیده است، اما با وجود واسطه‌ها در نسب شریف او می‌توان گمان زد که وی در نیمه اول قرن سوم هجری وفات یافته باشد.



آدرس: بلورا امام موسی صدر - تقریبا روبروی خیابان 15 خرداد - خیابان کیوانفر

مختصات:

34.655334,50.892333

آدرس ویکی مپیا:

http://wikimapia.org/#lang=fa&lat=34.65 ... 9656698/fa

[najm137]

66- امامزاده سید جمال الدین علیه السلام (شاه جمال)

توضیحات:




آدرس: بلوار امام رضا علیه السلام - بلوار دانش - امامزاده سید جمال الدین

مختصات:

34.618063,50.832614

آدرس ویکی مپیا:

http://wikimapia.org/#lang=fa&lat=34.61 ... 0804063/fa

[najm137]

67- مرقد جناب علی بن ابراهیم بن هاشم قمی

توضیحات:
قبر جناب «علی بن ابراهیم بن هاشم قمی» معاصر با حضرات امام هادی علیه السلام و امام حسن عسگری علیه السلام و همچنین از محدثان و راویان بزرگ
و مورد اعتماد شیعه در قرن سوم و اوایل قرن چهارم هجری در «پاساژ الغدیر» قم قرار گرفته است. او از فقیهان و مفسران بزرگ امامی و از اصحاب امام هادی علیه السلام بوده است.
نام این بزرگوار در سند بیش از ۷۰۰۰ حدیث در کتاب شریف «کافی» یکی از چهار کتاب برتر و مرجع شیعه وجود دارد که جایگاه و منزلت رفیع علمی وی را در
انتقال دانش معصومان علیهم السلام به جویندگان دانش اهل بیت علیهم السلام نشان می‌دهد.
مهمترین اثر علی بن ابراهیم، تفسیر روایی قرآن کریم، مشهور به تفسیر قمی است.



آدرس:
خیابان ارم - پاساژ الغدیر - در طبقه پایین پاساژ - قبر جناب علی بن ابراهیم بن هاشم قمی

مختصات:
34.643295,50.883820

آدرس ویکی مپیا:
http://wikimapia.org/#lang=en&lat=34.64 ... =/22144358

[najm137]

68- آرامگاه شیخ کربلایی کاظم کریمی (ساروقی)

ستاره ایی بدخشید و ماه مجلس شد***دل رمیده ما را رفیق و مونس شد
نگار من که به مکتب نرفت و خط ننوشت***به غمزه مسئله آموز صد مدرس شد

توضیحات:

خانواده:
مرحوم شیخ کربلایی کاظم کریمی ساروقی که پدرشان عبدالواحد ساروقی فراهانی و مادرشان معروف به خانم و تنها برادر و خواهرشان که علی و زنیب نام داشتند.

ولادت:
ایشان در در سال 1300 هجری قمری مصادف با 1261 هجری شمسی در روستای ساروق در ناحیه فراهان از توابع عراق عجم و سلطان آباد قدیم (اراک و استان مرکزی فعلی)
به دنیا آمدند. و ولادت ایشان در زمان مرجعیت محلی (سلطان آباد عراق- اراک) آیت الله حاج آقا محسن عراقی و آیت الله حاج آقا نور الدین عراقی، و مرجعیت عامه (جهان شیعه)
آیت الله میرزای شیرازی بزرگ و حکومت ناصر الدین شاه قاجار؛ در خانواده بی بضاعت و کشاورز، در خانه ایی متشکل از سه اتاق تو در تو بوده است، (که آخری صندوق خانه هم
بوده و محل ذخیره کاه و یونجه خشک برای گوسفندها که برای تهیه خوراک گوسفندان و گاوها به آن اتاق می رفتند تا با مخلوط کردن یونجه ها با کاه؛ خوراک دام فراهم کنند.)

کودکی و نوجوانی:
کربلایی کاظم در سن هفت سالگی می خواست برود مکتب القرآن که قرآن یاد بگیرد. پدر ایشان کشاورز بود و وضعیت مالی مناسبی نداشت، و قادر به پرداخت شهریه مکتب خانه
نبود. ایشان را می برد صحرا و مشغول به چوپانی می شدند. ایشان بعد از گذراندن ایام کودکی به کار کشاورزی مشغول شدند و همانند سایر مردم ده از خواندن و نوشتن محروم
شدند و بهره ایی از دانش و علم نداشتند. اما نسبت به انجام فرایض دینی و خواندن نماز شب جدیت می کردند. در نوجوانی و جوانی با خلوص نیت نماز، روزه، زیارت امام زادگان
هفتاد و دو تن، کمک به مستمندان، نیکی به پدر و مادر ... و آنچه را که دستورهای خداوند می دانستند انجام می داده اند.

جوانی (قبل از اعجاز الهی):
ایشان در سن جوانی در روستای ساروق زادگاهشان، اشتغال به چوپانی و کشاورزی (در ملک پدر) داشتند، تا اینکه در سن 24 سالگی از پدرشان جدا می شوند و می روند کشاورز
ارباب روستای شان می شوند. ارباب زمینی به او می دهد، تا ایشان روی زمین کار کند، و دو سوم از محصول زمین برای ارباب باشد و یک قسمت از آن برای کربلایی کاظم باشد ... و
بعدا برای مالک و ارباب روستا، به صورت نصفه کاری (نصف محصول برای مالک و نصف محصول برای زارع) کار کند.

ایشان مرد بسیار ساده ایی بودند و خیلی ساده وضو می گرفتند. معمولی نماز می خواندند. و بسیار مهربان و بی آزاد بودند و اگر مردم به ایشان نیازمند می شدند، هر چه در توان
داشتند صرف آنان می کردند. و ایشان اهل منبر و مسجد بودند و یکی از خصوصیات کربلایی محمد کاظم این بود که از ابتدای جوانی «نماز شب» و «نمازهای مستحبی اش» را به طور مرتب می خواندند و هیچ گاه این اعمال را ترک نمی کردند. به ویژه به نماز «جعفر طیار علیه السلام» اهتمام داشتند و از آنجا که به شدت سرد مزاج بودند در گرمای تابستان پالتو
می پوشیدند و در زیر آفتاب مشغول نماز جعفر طیار علیه السلام می شدند. و بعد از نماز هم همه ادعیه طولانی آن را می خواندند و همچنین نمازهای ائمه علیهم السلام را
می خواندند.

توانایی ذهنی و حافظه:
از ویژگیهای ذاتی او کم حافظگی و کم استعدادی بود. حتی بعد از واقعه اعجاز الهی و عنایت خاص و فوق العاده به او، و با وجود حفظ قرآن؛ راجع به مسائل دیگر حافظه اش کم بود؛
مثلا:
1- در ایام اقامت در قم؛ راه مدرسه حجتیه را که سر راست و نزدیک حرم بود؛ هر روز گم می کرد!!
2- اگر بیست بار هر فردی را می دید، او را نشناخته و در دیدار بعدی اظهار ناآشنایی می کرد! حتی اگر وی مدتی میزبان او بود، و لذا به ندرت میزبان خود را می شناخت!!
3- مرحوم آیت الله محسنی ملایری می گوید: کربلایی کاظم شخصا بسیار کند ذهن بود، و یک ماه رمضان در ملایر میهمان من بود و به مسجد می آمد. هر چه کردم دعای سی روز ماه
مبارک رمضان را بیاد بگیرد نتوانست ولی به معجزه امام علیه السلام تمام قرآن را مستقیما و معکوسا تند و سریع بدون هیچ توقفی می خواندند.
4- همچنین مرحوم خراسانی نقل کرده اند: که کربلایی محمد کاظم به قدری کم حافظه و ساده لوح و کم استعداد بود که در مدت پانزده روزی که من شب و روز با او بودم، با آنکه من اصرار
زیادی داشتم که او اسم مرا یاد بگیرد و در حافظه ایی که قرآن محفوظ است اسم من هم حفظ شود، (اما به شدت ناتوان بود) او خیلی با زحمت این اواخر؛ اسم و فامیل مرا یاد گرفته
بود، و حتی عرفیات خوبی نداشت. ای کاش او را می دیدید، که خود این کن حافظه ایی و سادگی و کم استعدادی، بهترین دلیل بر معجزه بودن حفظ قران و بود.
5- شاید این کاستی خلقتی از آن جهت بود که خداوند متعال می خواست روشن سازد که حفظ قرآن ایشان امری موهبتی است و عادی نیست، و البته بر حسب تعالیم الهی
نمی خواست به غیر یاد حق و کتاب الهی مشغول شود، و به قول نظامی گنجوی:
هر که نه گویای تو خاموش به***هر چه نه یاد تو فراموش به

برای مطالعه کامل در زمینه تشرف خدمت مولا منه السلام و اعجاز حضرت صاحب الامر منه السلام و اعطای قرآن کریم و علومش به کربلایی محمد کاظم کریمی ساروقی به
کتاب کلام خوانی آدرس زیر مراجعه نمایید و دریافت کنید.

از این آدرس دریافت نمایید:
http://aelaa.net/Ersaal/6/KalaamKhaan-6-J01-J26.pdf

آدرس:
بلوار صدر - قبرستان نو (قبرستان حاج شیخ معروف به قبرستان نو قم) - مقابل درب ورودی در جانب غربی

مختصات:

34.642123,50.872984

آدرس ویکی مپیا:

http://wikimapia.org/#lang=fa&lat=34.64 ... &z=19&m=bh

[najm137]

69- امامزاده عبدالله علیه السلام:

توضیحات:
نسب شریف امامزاده عبدالله که با چهار واسطه به امام سجاد علیه السلام منتهی می‌شود که از قرار ذیل است:
سیّد عبدالله بن العبّاس الأکبر بن عبدالله الشهید بن الحسن الأفطس بن علی الأصغر بن الامام علی بن الحسین السجاد علیه السلام.

حسن بن محمّد بن حسن قمّی، مؤلّف تاریخ قم می‌نویسد: «دیگر از امامزاده‌هایی که به قم آمدند، عبدالله بن عباس بن عبدالله الشهید بود که از بصره به قم آمد. او با علی بن محمد علوی صاحب زنج در بصره بود، چون صاحب زنج را در بصره به قتل رساندند، عبدالله با برادرش حسن بن عبّاس از بصره به قم آمد و متوطن شد.»

جدّ امامزاده عبدالله، عبدالله شهید نام دارد. هنگامی که حسین بن علی شهید فخ علیه خلیفه هارون الرشید قیام نمود، جناب عبدالله بن حسن افطس نیز به یاری وی شتافت. پس از شهادت حسین، عبدالله بن افطس به دست سپاهیان هارون الرشید اسیر شد و در زندان افتاد. هارون الرشید او را به حبس جعفر بن یحیی برمکی انتقال داد تا این که جعفر برمکی در شب عید نوروز سرعبدالله را از بدن جدا کرد. روز عید، سر مطهر او را با تحفه‌های دیگر برای خلیفه هدیه فرستاد. سپس به تصور این که خلیفه از این عمل ظالمانه‌اش تحسین و تقدیر خواهد کرد. شخصاً به نزد هارون حاضر گشت و سرپوش را از روی طبق برداشت و هدایا را به خلیفه اظهار نمود. چون چشم خلیفه به سربریده عبدالله افتاد در غضب شد و پس از رفتن وی به خادم دستور داد که سر جعفر را از بدن جدا کند. مرقد وی در سوق الطعام بغداد است.

امامزاده سیّد عبدالله، فرزندی دارد که از شعرای بزرگ طالبی است. که به نام حسین و مکنی به ابوعبدالله است. در سال ۳۱۹ هـجری قمری در شهر ری وفات یافت و اینک آرامگاه او در سه راه ورامین شهر ری به امامزاده عبدالله شهرت دارد.

اکثر اجداد و پسرعموهای امامزاده سیّد عبدالله، و نوادگان وی، از بزرگان سادات حسینی و از معارف خاندان افطسی است و جمع کثیری از آنان در ری، طبرستان، اصفهان، خراسان و فارس سکونت داشتند و منشا آثار و برکاتی بودند. وفات سیّد عبدالله در سال ۲۸۵ هـجری قمری در قم اتفاق افتاد و در این مکان شریف به خاک سپرده شد.

آدرس: خیابان امامزاده ابراهیم

مختصات:



آدرس ویکی مپیا:

[najm137]

70- امامزاده سید علی موسی الرضا علیه السلام

توضیحات:
نسب شریف امامزاده سیّد علی موسی الرضا که با چهار واسطه به امام جواد علیه السلام منتهی می‌شود که از قرار ذیل است:
سیّد ابوالحسن موسی بن أبی عبدالله احمد بن أبی علی محمّد بن أبی علی احمد بن أبی جعفر موسی المبرقع بن امام جواد علیه السلام.

ایشان سیّدی جلیل القدر، عظیم الشأن و بسیار بزرگوار بود. ایشان ریاست شهر قم و نقابت سادات علوی را به عهده داشت و از سرشناسان خاندان رضوی علیهم السلام در قم بوده است.
حسن بن محمّد بن حسن قمّی، مؤلّف تاریخ قدیم قم درباره وی می‌نویسد: «ابوالحسن در قم بود و به کار و بار برادرش ابی محمّد و خواهرانش قیام نمود وضعیتهایی که از پدرش مانده بود، بدست آورد و آنچه به رهن بودند از رهن بیرون آورد و قواعد و سیرت او مجموع نیکو و پسندیده بوده‌اند و با مردم شهر قم معیشت و زندگانی به وجه احسن می‌نمود و حقوق ایشان رعایت می‌کرد تا جایی که گویا یکی از ایشان است. پس اهل قم به صحبت او میل کردند و او رئیس و سرور ایشان شد. مؤیّد الدوله و امیر فخرالدوله قدر او بشناختند و حق او را بدانستند و بعضی از خراج او بدو بخشیدند و مجری داشتند.

پس او در سال ۳۷۰ هـجری قمری به حج رفت و ملک عضدالدوله و تاج الدوله قدر او دانستند و او را گرامی داشتند. و چون حج خانه خدا بگذارد و به مدینه باز آمد بر پسران عمّ خود شفقت نمود و رحمت افزود و ایشان را خلعت و عطا بخشید، پس او را شکر بسیار گفتند.

او به جانب قم عزیمت نمود و در ماه ربیع الاخر سال ۳۷۱ هـجری قمری به قم رسید. مردم قم به قدوم او بشارت نمودند و شادی افزودند و بر سرکوچه‌ها و محلها آذین‌ها بستند و صاحب الجلیل کافی الکفاة ابوالقاسم اسماعیل بن عبّاد به او نامه‌ای نوشت و او را به معاودت از حج خانه خدای تعالی و مراجعت به شهر و منزل خود تهنیت گفت.

ابوالحسن موسی بن احمد، مردی بس فاضل، متواضع و متخلّق و سهل الجانب بوده است. در عنفوان جوانی و حداثت سن، نقابت سادات علوّیه شهر قم و نواحی آن به او مفوض بوده است. او در سال ۳۷۲ هـجری قمری به زیارت جدّش امام رضا علیه السلام رفت و سپس در سال ۳۷۵ هجری قمری در قم وفات یافت.»

برخی از محققین احتمال دادند که مزار کنونی در کوی رضا آباد متعلّق به همین سیّد جلیل القدر است که به اختصار به علی موسی الرضا علیه السلام شهرت یافته است.

آدرس: خیابان طالقانی (خیابان آذز) -

مختصات:



آدرس ویکی مپیا: