امراض پر وبال و موى:

[pejuhesh237]

بسم الله الرحمان الرحيم

[pejuhesh237]

امراض پر وبال و موى:

از آن جمله ضعيف بر آمدن و پيچيدگى است. پس اگر با وجود آن لاغر گردد. سببْ قلت ماده غذايى خواهد بود

و در اين صورت، لحوم لطيفه بايد داد و تقويت هاضمه به ادويه‏اى كه در امراض حوصله مذكور شد بايد نمود.

و اگر بدون لاغرى باشد، سبب آن مواد فاسده است.

و به دستور، بر آمدن و ريختن و ريزه شدن و اصلا نروييدن از احتراق مواد و يبس خواهد بود.

علاج آن:

به مسهلات مذكوره كنند. و بعضى صبر زرد را بسيار نافع دانسته‏اند از يك دانگ تا دو دانگ.

و روغن حبّ الغار و گردكان و فرفيون و پيه تازه و خاكستر عليق و خاكستر پرسياوشان تضميد نمايند.

و به طبيخ شلغم و برگ كنجد، مكرر بشويند. و هرگاه موى بريده شده، ريزد و اصل آن باقى ماند، تدهين به روغن مورد و روغن وسمه و قدرى لادن كنند.

و چون مگس را بال جدا كرده در روغن گردكان حل نموده بمالند، عجيب الاثر است.

قراع:

ريختن مويهاى ريزه سر است.

علاج:

تسقيه به ماء الشعير و تطليه به آب كدو و روغن بنفشه و آب گشنيز و خاكستر پرسياوشان و دانه خرماى سوخته كنند.

جرب:
ريختن جميع موى سر است با وجود سبوسه و خارش.

علاج:

به آب خرزهره و آب چغندر و حلبه بشويند و روغن بادام با عسل بمالند و روغن تازه با شكر طعمه دهند.

قمل:

به فارسى شپشه گويند. علامتش فرو رفتن چشم و پيوسته گشوده داشتن بال و خاريدن به منقار و مخلب و حركت بسيار كردن است.

علاج:

بخور به طرطير كنند و او را به فارسى دارتو نامند و مستعمل صبّاغان است.

به دستور، به بزر البنج و زراوند طويل و مويزج طلا كرده، به طبيخ شحم حنظل و ديواسپست و چوب گز و آب نعناع بشويند

و مجربين، قاطبةً تصريح كرده‏اند كه آب نعناع به جهت اقسام امراض بال و پر، بى‏عديل است.

و طلا كردن زيبق مقتول به سركه و آب دهن، رافع قمل جميع حيوانات است و حقير نيز مجرب يافته و بى ‏عديل است. کتاب تحفه حکیم مومن-طبع قدیم- ص375