معرفت به رجال الغیب (اولیاء الله پنهان)

در معرفت حضرت وجه الله دوران امام انس و جان محمد بن الحسن المهدي صاحب عصر و زمان (منه السلام)

مديران انجمن: najm139, najm136, najm134

ملاقات با رجال الغيب در واقعه ملّا هاشم سدهی

پست جديدتوسط najm111 » چهارشنبه نوامبر 18, 2026 6:00 am

اين واقعه توسط راوي علامه نهاوندى و صاحب واقعهمرحوم ملاهاشم سدهى بطور قطعى بر امداد و تشرف به حضور مهدوي عليه السلام تطبيق شده
بوده بنا بر قرائني كه صاحب واقعه داشته است
والبته لحن فرمايشات امداد كننده و نحوه رويكرد مذكور با سبك حضرت صاحب الزمان در وقايع امداد مهدويه قطعيه مشابه است
كه تاكيد كننده برداشت آنهاست
اما جون آن قرائن را در نقل واقعه تصريح و مكتوب نكرده است
و امكان همين نحو امداد از كاركزاران ناحيه مقدسه ورجال الغيب نيزممكن است
فلذا در شرح احوال رجال الغيب در اينجا ياد مى كنيم


كتاب عبقري الحسان ج5 ياقوته27
در این باب است که مرحوم زاهد متّقی و عابد مهتدی، حاج ملّا هاشم سدهی الاصفهانی

بدان: این ناچیز نوعا عریضه ای به علمای ابرار اصفهان نوشته، از ایشان درخواست نمودم که هرکدام از ایشان قضیّه ای راجع به رؤیت امام عصر- عجّل اللّه فرجه- که از ثقات اثبات مستحضر باشند، برای این ناچیز به خطّ خود مرقوم داشته، تا در این کتاب آن را درج نمایم، لذا جناب مستطاب عمدة العلماء الاطیاب و زبدة المحصلین و الطلّاب، آقای شیخ حیدر علی صلواتی، مرقومه ای به عنوان احقر نگاشته که صورت آن این است:

السّلام علیکم و رحمه اللّه و برکاته.
پس از مراسم عبودیّت و اظهار ارادتمندی در جواب مرقوم شریف که به وسیله ملّا حسین فرستاده بودید، در موضوع اشخاصی که در خواب یا بیداری خدمت حضرت بقیّة اللّه- روحی فداه- شرفیاب شده اند، به عرض می رساند،
تراب اقدام محصّلین و مدرّسین مدرسه جدّه بزرگ اصفهان، شیخ حیدر علی صلواتی جدّ ابی داعی، معروف به حاج ملّا هاشم صلواتی سدهی الاصل و للمسکن که تقریبا صد و ده سال از عمرشان گذشته، در سنه هزار و سی صد و سی و هشت از دنیا رفته و به زهد و تقوا و کرامات عدیده معروف بودند و الآن بعضی اهالی محل هستند که با ایشان معاصر بوده و کاملا شرح حال ایشان را مستحضر هستند و ممکن است از زوّار سدهی اصفهانی که شرفیاب می شوند، تحقیق بفرمایید.
من جمله از قصّه هایی که خود بنده مکرّر از ایشان شنیدم آن است که
در یکی از سفرهایی که به حجّ مشرّف می شدند، شب از قافله عقب مانده، طوری که نتوانستند خود را به قافله برسانند و در بیابانی که خود ایشان اسم آن وادی را می گفتند- و بنده فراموش کرده ام- گم می شود، اگرچه صدای زنگ قافله را می شنیدند ولی قدرت نداشتند خود را برسانند، راه مفقود می شود و گرفتار خارهای مغیلان می گردند طوری که لباس ها و کفش هایشان پاره و در اثر خار مغیلان، دست و پایشان مجروح می شود، به قسمی که قدرت بر حرکت نداشته، با هزار زحمت در کنار بوته خاری دست از حیات شسته، بر زمین می نشیند و از بس خون از پاها آمده، دو قلم پا از خستگی و بسیاری خون چسبیده، حالت خشکیدگی پیدا می کند و چون معتاد به اذکار و اوراد بود، مشغول خواندن دعای غریق و سایر ادعیّه می شوند تا نزدیک اذان که ماه با نور کمی طالع و اندک روشنایی در بیابان ظاهر می شود،
در آن حال صدای سم اسب بلند می شود، گمان می کنند یکی از عرب های بدوی به قصد قتل و أسر و سرقت بازماندگان آمده، از خوف خاموش می شوند و در سایه آن خاربن روی زانوها خفته، خود را از سوار مخفی می پنداشتند که سوار به بالینشان می رسد و به زبان عربی می فرماید:
حاجی، قم!
ایشان از ترس جواب نمی گویند: با سرنیزه بر کف پایشان نهاده، به زبان عجمی می فرمایند: هاشم برخیز!

چون سر بلند می کنند، سلام می کنند، جواب می شنوند.
می فرمایند: چرا خوابیده ای و چه ذکری می گفتی؟
ایشان ماوقع را کاملا شرح می دهد.
آن سوار می فرمایند: حال برخیز تا برویم.
می گویند: مولانا! من مانده ام و پاهایم به قدری از خارها جراحت یافته که قدرت بر حرکت ندارم.
می فرمایند: باکی نیست و زخم هایت هم خوب شده.
سپس حرکت عنیفی می کند و یکی دو قدم پای برهنه برمی دارد.
می فرمایند: بیا ردیف من سوار شو! چون اسب بلند و زمین هم هموار بود، اظهار عجز می کند، می فرماید: پا بر روی رکاب و پای من بگذار و سوار شو! پا بر رکاب می گذارد و دستش را می گیرند.
گفتند: از لمس دستشان لذّتی حاصل شد که آلام گذشته را فراموش کردم و از عبایشان رایحه عطری استشمام نمودم که دلم زنده شد، چون بیشتر صحبتشان از خصوصیّات راه و حالات بعضی مسافرین بود، گمان کردم از حاجیان ایرانی است که با من رفیق سفر بوده، در این حال آثار طلوع فجر ظاهر شد، فرمودند: این چراغ را مقابلت مشاهده کن! این جا منزل حاجیان و رفقای شماست.
اسم صاحب قهوه خانه را هم گفتند و فرمودند نزدیک قهوه خانه آبی هست، دست و پایت را بشوی، جامه ات را بکن، نمازت را بخوان و همین جا باش تا همراهانت را ببینی.
گفتند: چون پیاده شدم، دست بر زانوهایم گرفتم ببینم آثار خستگی و جراحت باقی است یا حالم بهتر شده؛ از سوار غافل شدم، چون متذکّر شدم، اثری از آثار سوار ندیدم. به قهوه خانه آمدم و صاحب او را به اسم خواندم.
آن مرد متعجّب شد. شرح ماوقع را گفتم، متأثّر شده، بسیار گریست و خدمت ها کرد.

عصر فردا قافله حجّاج به این منزل رسید، جامه ام را که کندم، خون بسیاری داشت.
لکن زخمی باقی نمانده بود، فقط جای جراحت ها؛ مثل زخم خوب شده، پوست سفیدی داشت، چون حاجیان و رفقا رسیدند، از حیات من بسیار تعجّب کردند و گفتند: ما یقین کردیم در این بیابان ها ماندی و به دست عرب های حربی کشته شدی.

چون از قهوه چی قصّه رسیدن ما در روز گذشته را شنیدند؛ توجّه شان به حضرت بقیّة اللّه- روحی له الفداء- بسیار شد.
najm111
Site Admin
 
پست ها : 2178
تاريخ عضويت: چهارشنبه فبريه 03, 2010 10:09 am

ملاقات با رجال الغيب در واقعه والد ملا فتحعلی سلطان آبادی

پست جديدتوسط najm111 » چهارشنبه نوامبر 18, 2026 6:05 am

علامه نهاوندی در عبقری الحسان ج 5 یاقوته 24 نقل کرده در این باب است که والد جناب مستطاب عالم عامل، رأس العارفین و قائد السالکین الی اسرار شریعة سیّد المرسلین جمال الزاهدین و ضیاء المسترشدین صاحب الکرامات الشریفه و المقامات المنیفه، آخوند ملّا فتحعلی سلطان آبادی- طیّب اللّه رمسه-

استادنا المزبور در کتاب مذکور (دار السلام شیخ نوری) از آخوند معظم له و ایشان از والد مرحومش که از صلحای متّقین بوده، نقل فرموده:

وقتی والد مرحوم با جمعی از زوّار به کربلای معلّا مشرّف شده، منزلی که سکنا نموده بودند، دور از حرم مطهّر بود،
از عادت آن مرحوم این بود که در حرم مطهّر می ماند، تا آن که یکی از همراهان او می آمد و او را به منزل می برد.
اتّفاقا شبی، همراهان هریک به اعتماد دیگری که شاید او والد را با خود از حرم می آورد سر وقت والد نرفته بودند؛
ایشان تا وقت بستن در حرم آن جا مشرّف بوده، پس از آن بیرون آمده، در صحن متحیّر و سرگردان بود؛ ناگاه دید مردی به زیّ اعراب نزدش حاضر شد، به اسم او را ندا فرموده، گفت: ای فلان! دوست داری تو را به منزلت برسانم؟
سپس دست مرا گرفته، از صحن بیرون آورد. با خود گفتم: من مردی غریب هستم و این عرب را نمی شناسم و مقداری وجه نقد با من هست، نمی دانم این عرب مرا به کجا می برد.
در این فکر بودم که ناگاه دیدم عرب ایستاد و فرمود: این منزل تو است، حال آن که از صحن مقدّس تا آن جا چند قدمی بیشتر نیامده بودیم. گویا منزل ما متّصل به صحن بود.
بعد رفقا و همراهان مرا، به اسم ها و اسم بلدهایشان ندا کرد. رفقایم با عجله از منزل بیرون آمده، در را گشودند، فی الفور گفتم: مردی که با من است را ملاحظه کنید و نگاه دارید.
رفقایم کسی را ندیده، در طرق و شوارع و سکان متفرّق شده، از او تجسّس نمودند، ابدا اثری از او نیافتند.
najm111
Site Admin
 
پست ها : 2178
تاريخ عضويت: چهارشنبه فبريه 03, 2010 10:09 am

ملاقات با رجال الغيب در واقعه زائر عتبات زمان سید بخر العلوم

پست جديدتوسط najm111 » چهارشنبه نوامبر 18, 2026 6:29 am

این واقعه را علامه نهاوندی در عبقری الحسان ج 5 ص 392 از کتاب دار السلام شیخ نوری نقل کرده است:

علّامه نوری- نوّر اللّه تربته - در کتاب دار السّلام از عالم عادل متّقی، مرحوم آقا شیخ تقی ملّا کتاب نقل نموده، گفت:
روزی در مجلس درس سیّد بحر العلوم بودیم، ناگاه مردی از اهل عجم وارد مجلس شده، به سیّد عرضه داشت: امری غریب مشاهده نموده ام، مرا اذن بفرما آن را برای جناب شما نقل نمایم.

سیّد مرحوم مباحثه را قطع نموده، فرمود: بگو!

آن مرد عرض کرد: ما جماعتی زوّار هستیم که از بلد خود به قصد زیارت عتبات عالیات بیرون آمده ایم، میان ما چند نفر پیاده بود و میان پیادگان، مردی صالح بود که بر ادای نماز شب مواظبت داشت و به اشتیاق تمام محض درک زیارت تمام راه را پیاده می آمد و من در راه عمدا نزدیک او سیر می نمودم و راه می رفتم.

چون از کربلا به قصد زیارت نجف اشرف بیرون آمده به خوان شور رسیدیم، آن مرد صحیح و سالم بود، میان کاروانسرا روی خود را به سمت نجف اشرف نموده، عرض کرد: یا امیر المؤمنین! من جز به قصد رسیدن به تربت مبارک شما و تبرّک جستن به ضریح و زیارت شما به این سفر نیامده ام و الآن معذرت خواهان روبه سوی دار بقا می نمایم و موت میان من و اراده ام حایل شد.

سپس پاهای خود را به جانب قبله کشیده، چشم های خود را به هم گذاشته، جان به جان آفرین تسلیم کرد.
ما جنازه او را همراه آورده، میان ایوان، بیرون دروازه نجف اشرف که نزدیک دربان دروازه است گذاشته و وارد شهر شدیم که بعد از تعیین منزل و گذاشتن اسباب های خود در آن جا، مراجعت نموده، او را کفن و دفن کنیم.

من به رفقا زیاد اصرار کردم که برای امور تجهیز و تدفین او عجله نمایند.
چون هرکدام منزلی مناسب حال خود گرفتیم و اسباب های خود را در آن جا گذاشتیم، من پیش تر و جلوتر از رفقا سدر و کافور و کفن گرفته، به سمت دروازه آمدم، دیدم آن جنازه در ایوان نیست.
از دربان سؤال نمودم جنازه چه شد؟
گفت: رفقای تو او را به غسّال خانه بردند.

به تعجیل به غسّال خانه آمدم، دیدم جمعی غیر از رفقای من مشغول غسل دادن جنازه هستند و سدر و کافور و کفن هم همراه خود دارند.

بعد از فراغ از غسل، او را کفن نمودند و بر او نماز گزاردند، من هم میان صف آن ها ایستاده، بر آن جنازه نماز خواندم.

چون تکبیر پنجم را گفتیم، نگاه کردم، آن جنازه و احدی از مباشرین امور او را ندیدم و تابه حال هم ندانستم چه شدند و کجا رفتند.

مرحوم سیّد بحر العلوم بعد از شنیدن این واقعه فرمود: این قسم از امور بسیار واقع شده، بسیار هم واقع می شود و الان هم بسا می شود که واقع گردد.

توضيح:
آن نماز كزاران بر مرد متوفا از رجال الغيب بوده اند.
مطلبي كه بحرالعلوم به آن شخص كفته اين بوده كه تعجب نكن و...

اين توضيح از جواب بحرالعلوم مفيدتر است
najm111
Site Admin
 
پست ها : 2178
تاريخ عضويت: چهارشنبه فبريه 03, 2010 10:09 am

ملاقات با رجال الغیب در قریه عکر یمن در واقعه تاجری

پست جديدتوسط najm111 » چهارشنبه نوامبر 18, 2026 7:01 am

عقبری الحسان ج 6 یاقوته 13
چنان که در کتاب مذکور (نجم الثاقب) علّامه معاصر مزبور از کتاب ضیاء العالمین عالم متبحّر، جلیل افضل اهل عصر خود، ابو الحسن الشریف العاملی جدّ مادری صاحب جواهر الکلام که او از حافظ ابو نعیم و ابو العلای همدانی نقل نموده و هردو به سند خود از ابن عمر روایت کرده اند که گفت: رسول خدا فرمود: مهدی علیه السّلام از قریه ای بیرون می آید که به آن کرعه می گویند و بر سر او ابری است که منادی در آن ابر ندا می کند: این مهدی علیه السّلام خلیفه خداوند است، از او متابعت کنید!(1)

جماعتی از محمد بن احمد روایت کرده اند که گفت: پدرم پیوسته از کرعه سؤال می کرد و نمی دانستم کرعه کجاست.
شیخ تاجری با مال و حشمت نزد ما آمد؛ آن قریه را از او سؤال کردیم.
گفت: شما آن قریه را از کجا می شناسید؟
والدم گفت: حدیث و قضیّه آن را از کتب شنیدم. تاجر گفت: پدرم بسیار سفر می کرد؛ یک دفعه شتران خود را بارگیری کرد و با او سیر می کردیم و محلّی را در نظر داشتیم. راه را گم کردیم، تا آن که توشه ما تمام و نزدیک شد تلف شویم. سپس به قبّه ها و خیمه هایی از چرم مشرّف شدیم. به سوی ما بیرون آمدند و قصّه خود را برای ایشان حکایت کردیم. ظهر که شد، جوانی بیرون آمد که نیکوروی تر، با مهابت تر و جلیل القدرتر از او ندیده بودیم، به نحوی که از نظر کردن به سوی او سیر نمی شدیم.

نماز ظهر را با ایشان خواندیم؛ مثل اهل عراق نماز می خواند، با دست های رها شده؛ یعنی مانند اهل سنّت که دست ها را روی سینه بالای هم می گذاشتند، نبود. چون سلام نماز داد، پدرم بر او سلام کرد و برایش قصّه را حکایت نمود. چند روز آن جا ماندیم، مردمانی مانند ایشان ندیدیم و از ایشان یاوه و لغوی نشنیدیم.
آن گاه از او مسألت نمودیم تا ما را به راه برساند. شخصی را با ما فرستاد. تا چاشتگاهی با ما آمد، ناگاه دیدیم در آن موضعی هستیم که می خواستیم.
والدم از آن شخص سؤال نمود آن جوان چه کسی بود؟
گفت: او مهدی علیه السّلام محمد بن الحسن علیه السّلام بود و به موضعی که آن جناب آن جاست، کرعه می گویند که از بلاد یمن می باشد، از آن طرفی که به بلاد حبشه متّصل است، ده روز راه است در بیابانی که در آن آب نیست.(2)

توضیح:
عالم متقدّم بعد از نقل این قصّه فرموده: بین آن چه ذکر شد، منافاتی نیست، یعنی خروج مهدی علیه السّلام از کرعه و بین آن چه ثابت شده از این که آن جناب در اوّل ظهورش از مکّه ظاهر می شود، زیرا آن جناب از موضعی بیرون می آید که در آن جا اقامت دارد، تا آن که به مکّه می آید و در آن جا امر خود را ظاهر می کند و باید دانست ذکر قریه مذکور، مخصوص به روایات اهل سنّت نیست، بلکه در احادیث خاصّه هم از آن قریه اسم برده شده است.
چنان که علّامه مجلسی در بحار الانوار از کتاب کفایة الاثر(3) ثقه جلیل علی بن محمد خزّاز نقل نموده که به اسانید متعدّد از حضرت رسول خدا صلّی اللّه علیه و اله روایت کرده که بعد از شمردن عدد ائمّه علیهم السّلام فرمود: آن گاه امام ایشان، از ایشان غایب می شود. بعد از کلماتی دیگر که بیان فرمود: حضرت امیر علیه السّلام عرض کرد: یا رسول اللّه! امام غایب در غیبت خود چه خواهد کرد؟
فرمود: صبر می کند تا خداوند او را در خروج اذن دهد، پس از قریه ای بیرون می آید که به آن کرعه می گویند. بر سرش عمّامه من است، درع مرا پوشیده، شمشیر و ذوالفقار مرا حمایل نموده و منادی ندا می کند این، مهدی خلیفة اللّه است. او را متابعت کنید!
گنجی شافعی نیز خبر سابق را به مثل آن چه از حافظ ابو نعیم و ابو العلای همدانی در کتاب خود ذکر شد، نقل نموده است، انتهی و اللّه العالم.

توضیح
1- كرعة: قرية تقع أقصى غرب اليمن، جنوب مدينة الحديدة، إلى الشـرق من بيت الفقيه، أقصـى الحدود التهامية الشرقية، وبداية حدود ريمة من الغرب، وتقع في شعب بين جبلين، جبل بني القحوي وجبل جحزان، وهي قرية تتكون من عدة قُريات صغيرة: (الظهرة، مكراع، الجروة، هاجر، مرحله) وتتبع عزلة الحوادل ويتنازعها ريمة، وتهامة، فهي تتبع ريمة

2- گزارشهاي ويديويي از آن ناحيه هم در نت هست
و اين منطقه در آشوبهاى سالهاى اخير يمن يكوقتى به دست القاعده افتاده بود ومردمانش از آنجا رفته بودند الان در محدوده كنترل انصارالله يمن است

3- والبته به معناى سكونت ظاهر وآشكار فعلى حضرت در آنجا نيست
و در واقعه مذكور كه آن مكان مورد توجه نبوده سكونت داشته اند

4- البته در وقت ظهور از اين ناحيه بيرون آمده
به مدينه ميروند و سيس به مكه آمده و از كنار كعبه ظهور جهان يرااعلام مي كنند

5- در طول زمان غيبت صغرى و كبرى حضرت از امكنه عديده اى استفاده نموده و ميكنند
برخي بلاد مستوره است
برخي مهجوره و در نواحي دور افتاده
برخي هم جزو بلاد آشكار و معروفه است
اما حضور حضرت در آنجاها مستور است

6- ومحضرت در دوران غيبت مرتبا مكان عوض ميكنند
جون تحت تعقيب طواغيت زمان هستند
واين تحت تعقيب بودذن محدود به زمانهاى نزديک ولادت وجواني درسامراء نبوده
و تا به زمان اين شرايط سخت ادامه دارد

7- بطور نمونه در اين سالهاى اخير
و اوليكه امريكائيها عراق را اشغال كردند در 2003
وحضور نظاميشان به اطراف نجف رسيد
بارها مناطق مختلفي را ناگهاني محاصره نظامي كرده وخانه به خانه جستجو كردند وسربازان بدنبال بيدا كردن شخصي بنام مهدي بودند
از جمله يك نوبت منطقه سهله تا كوفه را جستجو كردند

8- فلذا اين طواغيت تعقيب كردنشان را در طول دوران غيبت حضرت رها نكرده اند
هرجند صريحا اعلام نمي كنند تا كه ناتواني شان فاش نشود

9- و اين شرايط تعقيب و رصد براى حضرت در طول دوران غيبت مستمر بوده است
ولذا در زيارات وسلامها حضرت يكي از اوصاف المُتَرَقَب مي باشد
يعني كسي تحت نظر و تعقيب است

10- و وجود بلاد مستوره و دراختيار حضرت بودن آنها مانع شرايط تحت تعقيب بودن نيست
و اين وضعيت تحت تعقيب بودن يكي از ابتلاءات هزار و دويست ساله حضرت است
هرجند نهايتا خداوند حافظ حضرت بوده و هست
ولذا از دعاى مكرر وارده توصيه شده براى حضرت دعاى براى حفظ از دشمنان حضرت است
سلام الله عليه وحفظه الله من شر كل طاغوت وشيطان مارد
najm111
Site Admin
 
پست ها : 2178
تاريخ عضويت: چهارشنبه فبريه 03, 2010 10:09 am

ملاقات با رجال الغیب در واقعه مردی در جزیره ای در دریای هند

پست جديدتوسط najm111 » چهارشنبه نوامبر 18, 2026 7:26 am

علامه نهاوندی در عبقری الحسان ج 6 یاقوتة11 آورده است
واقعه مردی است که منزلش کنار دریا بود.
سیّد جلیل جزایری در کتاب مقامات النجاه گفته:

اوثق برادران من در شوشتر در خانه ما که قریب به مسجد اعظم است به من خبر داد و گفت: هنگامی که در دریای هند بودیم، میان کشتی نشستگان گفتگو از عجایب دریا بود.
یکی از ثقات نقل کرد: کسی که بر او اعتماد داشتم، برایم روایت نمود
که منزل او در بلدی از سواحل دریا و جزیره ای میان دریا بود که میان اهل آن ساحل و آن جزیره مسافت یک روز یا کمتر و آب و هیزم و میوه ایشان از آن جزیره بود.

اتفاق افتاد که ایشان حسب عادت خود به قصد رفتن به آن جزیره بر کشتی سوار شدند و به قدر قوت یک روزه با خود برداشتند. وقتی به وسط دریا رسیدند، بادی وزید و ایشان را از مقصودی که داشتند، برگرداند و تا سه روز به همین حال باقی ماندند و به جهت کمی آب و طعام بر هلاکت مشرّف شدند.

آن گاه هوا ایشان را به یکی از جزایر دریا انداخت، سپس بیرون آمدند و
داخل جزیره شدند، در آن جزیره آب های گوارا و میوه های شیرین و انواع درختان بود.
یک روز آن جا ماندند، آن گاه آن چه احتیاج داشتند، حمل نمودند، بر کشتی سوار شدند و کشتی را به راه انداختند. قدری که از ساحل دور شدند، دیدند مردی از آن ها در
جزیره باقی مانده، او را آواز کردند ولی بر ایشان میسّر نشد که برگردند.

آن گاه دیدند آن شخص، دسته ای از هیزم بسته، آن را زیر سینه خود
گذاشته و با آن در آب دریا سیر می کند که خود را به کشتی برساند. امّا میان او و آن جماعت شب حایل شد و در دریا ماند. اهل کشتی، بعد از چند ماه به وطن و اهالی خود رسیدند؛ به اهل قریه و اهل آن مرد خبر دادند. عزای او را گرفتند. یک سال یا بیشتر
به همین حال بودند، آن گاه دیدند آن مرد به نزد اهلش برگشت. به یکدیگر بشارت دادند و رفقای کشتی او جمع شدند.

قصّه خود را برایشان نقل کرد و گفت: چون میان من و شما شب حایل شد،
به حال خود باقی ماندم، موج دریا مرا از جایی به جایی می برد و دو روز روی آن دسته هیزم بودم، تا آن که موج مرا به کوهی انداخت که در ساحل بود. به سنگی چسبیدم و چون
بلند بود، نتوانستم از آن بالا روم. پس در آب ماندم، ناگاه افعی بسیار بزرگی دیدم که از منار، درازتر و کلفت تر بود، بر کوه برآمد و سر خود را دراز کرد که از بالای سر من از دریا ماهی صید کند. من به هلاکت یقین کردم و به سوی خداوند تبارک و تعالی
تضرّع نمودم. سپس دیدم عقربی از پشت افعی راه می رود، چون بالای دماغش (مغزش) رسید، نیش خود را فرو برد؛ گوشت او را از هم ریخت و استخوان های پشت باقی ماند و دندان های او مانند نردبان بزرگی بود که پلّه های بسیار داشت و بالا رفتن بر آن ها آسان بود.
از دندان ها بالا رفتم تا داخل جزیره شدم و خدای تعالی را بر این موهبت عظیم شکر کردم.
تا نزدیک عصر در آن جزیره راه می رفتم. منازل نیکویی دیدم که بنیان های مرتفعی داشت، خالی بود لکن آثار انسی در آن بود.

در موضعی از آن پنهان شدم، عصر که شد، بندگان و خدمتکارانی را دیدم
که هر یک بر استری سوار بودند. فرود آمدند و فرش های نیکو گسترانیدند و در تهیّه طعام و طبخ آن شروع کردند. چون فارغ شدند، دیدم سوارهایی می آیند و جامه های سفید و سبز پوشیده اند و از رخسارهایشان نور می درخشید. فرود آمدند و طعام را نزد ایشان
حاضر نمودند. سپس شروع به خوردن نمودند، آن که در هیأت، از همه یکوتر و نورش از همه بیشتر بود، فرمود: حصّه ای از این طعام برای مردی غایب بردارید!

فارغ که شدند، مرا آواز داد؛ ای فلان پسر فلان! بیا! تعجّب کردم و نزد ایشان رفتم.

به من مرحبا گفتند، پس از آن طعام خوردم و بر من محقّق شد که آن از
طعام بهشت است. چون روز شد، همه سوار شدند و به من گفتند: منتظر باش! در عصر مراجعت کردند، چند روزی با ایشان بودم.

روزی آن شخص که از همه نورانی تر بود، به من فرمود: اگر می خواهی با
ما در این جزیره بمانی، در این جا بمان و اگر خواستی نزد اهل خود بروی، کسی را با تو می فرستم که تو را به بلدت برساند. از شقاوتی که داشتم، بلد خود را اختیار نمودم. شب که شد، مرکبی برایم امر فرمود و با من بنده ای از بندگان خود را فرستاد،
ساعتی از شب رفتیم و من می دانستم که میان ما و اهلم، چند ماه و چند روز مسافت است. اندکی از شب نگذشت که صدای سگان را شنیدم. آن غلام به من گفت: این آواز سگان شما است.

ملتفت نشدم، مگر آن که خود را در خانه خود دیدم. سپس گفت: این خانه
تو است؛ فرود آی! وقتی فرود آمدم، گفت: در دنیا و آخرت زیانکار شدی. آن مرد صاحب الزمان- عجّل اللّه فرجه- بود. سپس به سوی غلام ملتفت شدم، دیگر او را ندیدم و من
حال میان شما هستم و از تقصیری که کردم، پشیمانم، این حکایت من است.
najm111
Site Admin
 
پست ها : 2178
تاريخ عضويت: چهارشنبه فبريه 03, 2010 10:09 am

ملاقات با رجال الغيب در واقعه چوپان اهل چکنه علیا قوچان

پست جديدتوسط najm111 » چهارشنبه نوامبر 18, 2026 8:18 am

واقعه تشرف و ديدار چوپان اهل چكنه عليا (قبل از شهر قوچان) در اعمال حج با حضرت صاحب الامر منه السلام

قسمتی از این تشرف با رجال الغیب بوده است

1- در السنه مشهور است حضرت مولا صاحب الامر بوده اند
خود صاحب واقعه در ويديوي مجلس عمومي مي گويد نمي دانم حضرت بودند يا نايبش،
ودر آخر آن تصريح به نام امام زمان عليه السلام مى كند
در برخى جلسات خصوصى به زيارت و مصاحبت حضرت صاحب الامر منه السلام تصريح كرده است.
و ازبيامي كه از آن شخصيت مورد مصاحبت نقل كرده با نقل از حضرتش عليه السلام موافقت دارد

2- اين سفر عمره و حج تمتع بطور اعجازآميزى با عنايت حضرت رسول الله صلى الله عليه وآله؛ براى صاحب واقعه كه چوپان فقيرى بوده فراهم شده است.

3- مواضعى كه اين حاجى با حضرتش بوده از جمله مسجدالحرام و طواف و نماز طواف و سعي و طواف ساء و نماز بعد طواف نساء)

نقل واقعه از روايت حاج شيخ حسن يوسفى منبرى
و نيز بيان صاحب واقعه در ويديو
حاج شیخ «حسن یوسفی» از منبريهاى مجلس روضه مرحوم علامه سيد محمد على موحد ابطحى در مشهد و اصفهان بوده اند و از سخنرانان سرشناس مشهد که در شهرهای مختلف ایران و بلاد خارجه به سخنرانی می پردازد،
اوايل دهه 90 شمسى) در یکی از مراسم ماه مبارك رمضان و شب قدر در مشهد مقدس، پیرمردی را به مجلس آورده بود که از سادات موسوى اطراف قوجان است
واقعه تشرف او اخیرا (1374 ش) با حضرت ولیعصر امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف در عرفات دیدار کرده است واعمال حج را از روزعرفه تا آخر حج + طواف و سعى انجام داده است
نکته جالب اینجاست که این پیرمرد روستایی که چوپانی ساده در روستاهای جكنه عليا حومه قوچان استان خراسان بوده،
که هنگام به جا آوردن مناسک حج مرحمتى نبوى (صلى الله عليه وآله)، نه تنها با كارگزار امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف دیدار کرده بلكه چند روزی را در خدمت حضرتش مصاحبت داشته و با ایشان نشست و برخواست داشت.
به گفته این چوپان روستایی، ماجراى فراهم شدن عمره و حج مرحمتى از این قرار بوده که
یک روز مرد ثروتمندی اصفهانى ساكن تهران به سراغ او می آید و می گوید:
قرار است تا چند روز دیگر برای عمره و حج راهی عربستان سعودی شوم.
در خواب دیدم که حضرت رسول الله صلى الله عليه وآله به بنده فرموده اند:
به روستاى جكنه قوجان در استان خراسان برو و دنبال فردی بنام... موسوى باش.
او از ذريه من است
او را هم با خودت به عمره و حج ببر.
در غیر این صورت عمره و حج تو قبول نخواهد بود.
اين رؤيا دوبار در دوشب تكرار مى شود
چوپان كه آنوقت جوان (كامل سن) و فعلا پیرمرد شده است در ادامه افزود:
در نوبت دوم مرد ثروتمند از خواب که بیدار می شود، کمی فکر می کند
و می گوید باید به آدرسی که در خواب دیدم بروم و ببینم که آیا چنین فردی وجود دارد؟!
به آن روستا می آید و سراغ مرا می گیرد؛ مردم مى كويند جنين فردى هست اما شغلش جوباني است و الان براى جراى دام به كوه رفته بايد صبر كنى تا بركردد،
بنج شب منتظرمى شود تا جوبان از كوه بركشته وبا او ملاقات ميكند
وقتی مرا پیدا کرد فهمید که خوابش درست بوده و از من خواست که آماده شوم تا با او به عمره و حج بروم.
من كفتم جطور عمره و حج بروم من كه امكاناتي ندارم،
خوابش را و نيتش را كفت: من هم که آرزوی رفتن به عمره و حج را داشتم، آماده شدم و با او راهی شدم.
وی همچنین گفت: در أیام حج، وقتي صاحب واقعه در خيمه كاروان در عرفات مشغول دعاى عرفه بوده
مردی نورانی و زیبارو او را صدا زده وكفته برويم اعمالت را اتحام دهيم .
و او فكرنكرده كه الان كجا مي رود و جه مي شود ....
و سه روز با هم بوده اند و به راهنمايي او تتمه عمل حجش را انجام داده است
ابتدا متوجه نشدم که او کیست
اما بعد فهمیدم که امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف است،
نمى دانم خودش بود يا نايبش است. در اين سه روز مطالبی را به بنده گفت که همه آن را اجازه ندارم بازگو کنم.
فقط تنها چیزی که اجازه دارم بگویم این است که آن حضرت فرمودند
1- برای عمه ام زینب سلام الله علیها بسیار روضه بگیرید زیرا ایشان خیلی مظلوم و غریب بود
2- همچنین خدا را به حق عمه ام زینب قسم دهید فرجم را برساند
3- برای تعجیل در ظهورم بسیار دعا کنید.

بيان واقعه از زبان صاحب تشرف درويديو
https://www.aparat.com/v/i492776
najm111
Site Admin
 
پست ها : 2178
تاريخ عضويت: چهارشنبه فبريه 03, 2010 10:09 am

ملاقات با رجال الغيب در واقعه سید حسن خراسانی در طرقبه

پست جديدتوسط najm111 » چهارشنبه نوامبر 18, 2026 8:41 am

در این واقعه امداد مهدوی توسط رجال الغیب چند مشهد اثر مهدوی نیز معرفی می شود

{مشاهد آثار مهدوی (منه السلام) در 4 مكان طرقبه مشهد}
1- مسجد بزرگ مركزى طرقبه مشهد (مسجدصاحب الزمان = مسجد جامع = مسجد پاچنار) = محل نماز مغرب و عشاء حضرت
2- كوچه پاچنار كنار مسجد فوق = مسير رفتن حضرت و بردن صاحب واقعه به كنار رودخانه
3- محدوده اتراق و خيمه حضرت در حاشيه رودخانه از كوچه پاچنار تا كوچه آسياب
4- مسجد خوردو (كوچك) نزديك رودخانه طرقبه و داخل كوچه آسياب



2- راوى واقعه:
مرحوم حاج سیدحسن بن سیدعبدالرسول مهاجر پیشوایی اصفهانی (محسن آبادى بُرخوارى)
از مبلغين قديمى معاصر اصفهان است که در ۶ مردادماه سال ۱۳۰۸ ه.ش در روستای محسن‌آباد از توابع شهرستان بُرخوار اصفهان متولد شد
https://drive.google.com/file/d/1dT5ZRw ... sp=sharing
و از محضر علمایی در اصفهان همچون حضرات آيات سیدحسین خادمی، میرزا عبدالحسین طیب، میرزا علی آقا شیرازی، صدر کوپایی، محمدرضا جرقویه ای، کهنگی و تویسرکانی بهره برده، سپس برای ادامه‌ تحصیل به قم رفته و از حضرات آیات عظام بروجردی، حجت کوه کمره ای، گلپایگانی، مرعشی نجفی و… بهره برد. وی در سال ۱۳۳۱ پس از اخذ جواز مدرسی از حوزه‌، همراه با شهید محمد مفتح به دانشگاه تهران رفت و پس از سه سال موفق به اخذ مدرک لیسانس الهیات (منقول) از این دانشگاه شد و درحوزه علميه مشهد از محضر آیت الله میلانی و مرحوم شيخ هاشم قزويني و شیخ احمد کفایی نیز بهره برده است. بعد به نجف مشرّف شده. در نجف، نزد آيات استاد مدرس افغانی، آیت الله اراکی و آقای حجازی و نزد آیت الله سیّد محمّد مدرّس، مرحوم شیخ احمد معصومی، آیت الله خویی و حضرت امام دروس خارج را خواندم.

وفات:
آیت‌الله سید حسن مهاجر استاد برجسته حوزه علمیه اصفهان و مبلغ دین شامگاه سه‌شنبه در تاریخ ۱۰ دی ماه ۱۳۹۸ پس از طی یک دوره بیماری و بستری در بیمارستان در سن 90 سالگی دعوت حق را لبیک گفت.

محل دفن:
اصفهان خیابان شیخ طوسی غربی مسجد قبا


3- واقعه تشرف
مرحوم حاج سیدحسن مهاجر اصفهاني (محسن آبادى برخوارى) نقل كرده است:
در ايام طلبگي در حوزه عليميه مشهد روزي جهت جبران عقب ماندگي مطالعات خود، تصميم گرفتم با زن و فرزندانم به دهکده اي به نام طرقبه رفته و به علت شلوغي مردم در آن جا، به جاغَرْق (روستایی ییلاقی در ۷ کیلومتری جنوب غربی طرقبه واقع شده‌است. رفتم.
گوشه اي بساط نشستن را پهن کرده و مشغول مطالعه شدم، چيزي نگذشت که عده اي زن با سر و وضع بسيار ناهنجار به همراهي مرداني فاسدتر از خود به آنجا آمده و عمدا کنار جايگاه ما، بساط خويش را پهن کرده و با روشن کردن گرامافون بسيار مستهجني عمدا من و خانواده ام را به آزار و اذيت گرفتند تا عيششان کامل شود!
پس به ناچار ما بساط خويش را جمع کرده و آماده بازگشت به طرقبه شديم تا از دست آنان خلاص شويم، به مجرد آن که وسايل مان را جمع کردم، ناگهان پايم لغزيد و به درون رودخانه افتادم، آنان نيز به شدت مرا مسخره کرده و عذاب روحي خود را به نهايت رساندند.
باري! با دلي شکسته و پايي ورم کرده و بلکه شکسته با هر زحمتي بود آنجا را ترک کرده و به طرقبه بازگشتم.
نزديک غروب بود، در مسجد طرقبه (مسجدجامع = مسجدباجنار) نماز گذاردم، ولي درد پا امانم نمي داد.
ناگهان سيد بسيار با وقاري را که عمامه اي سبز به سر داشت در مقابلم ديدم او با لطف فراوان فرمود:
سيد حسن! امشب را مي خواهي ميهمان من باشي؟
بدون توجه به ورم شديد پايم و درد مهلک آن ، با خوشحالي دعوتش را پذيرفتم.
او ما را از آنجايي که امروزه مسجد (جامع) طرقبه بود(احتمالا ازمسير كوجه باجنار= نزديكترين مسير) به گوشه اي ديگر نزديک رودخانه طرقبه برد
آنگاه با ديزي پذيرائي مان فرمود
سپس چادري را نشانم داد و فرمود که او خود در آن چادر است
من نيز با خانواده و فرزندانم در خيمه اي ديگر اطراق کرديم.
نيمه هاي شب او مرا براي تهجد بيدار کرد،
سپس با يکديگر به مسجد کوچکي که در پايين رودخانه (داخل كوجه آسياب) قرار داشت رفتيم
و به نماز و تهجد پرداختيم.
با طلوع فجر، نماز صبح را به امامت او خواندم،
آنگاه او با ابراز محبت فراوان از من خداحافظي کرده و رفت.
عجيب آن بود که در آن ملاقات ها، از درد پايم خبري نبود و من نيز نه تنها به درد پا توجه نداشتم بلکه از حوادثي که در اطرافم نيز مي گذشت غفلت کامل داشتم.
فردا صبح وقتي آن بزرگوار رفت، ناگهان به خود آمده که آن سيد باوقار خوش سيما چه کسي بود و او از کجا مرا به اسم مي شناخت؟
وقتي از مردمان آن منطقه سراغ آن مسجد کوچک نزديک رودخانه را گرفتم، برخي به من طعنه زده و خوابنمايم خواندند!
عجيب تر آن که نه تنها از درد پايم خبري نبود، بلکه کوچکترين آثاري از جراحت در آن يافت نمي شد در حالي که روز قبل پايم به سختي مجروح شده بود.

4- زمان واقعه:
حدود هفتاد سال قبل بوده است

5- اماكن مباركه اين واقعه:
در اين واقعه 4 مكان منور به حضور حضرت صاحب الزمان (منه السلام) با سيدى از ناحيه مقدسه شده (عليها السلام) شده است.
اول مسجدى كه در مركز قريه طرقبه در هفتاد سال قبل بوده و هنوز هم برقرار است
كه همان مسجدجامع طرقبه (مشهور به باجنار) و امروزه هم برقرار است
اين مسجد قديمى به مسجد صاحب الزمان موسوم است و نيز معروف به مسجد باجنار است و نزديك خيابان اصلى طرقبه (صاحب الزمان) وميدان اصلى طرقبه و است
مسجد صاحب الزمان (جامع = پاچنار)
https://maps.app.goo.gl/4BACknEjPazwMBN48
سلام الله على مولانا صاحب الأمر والعصر و الزمان محمد بن الحسن المهدي القائم بأمر الله
و قطع الله غَيبته وسَتره بظُهوره الفَورى على طواغيت العالَم و وفقنا الله للإتصال بحضرته و صُحبته مع رضايته، ونُصرته وخدمته


دوم: مسيررفتن به كناررودخانه
كه همان كوجه كنر مسجدصاحب الزمان يا جامع ياباجنار است وموسوم كوجه باجنار كهسرازيري مي رود تا رودخانه
سلام الله على مولانا صاحب الامروالعصر و الزمان محمد بن الحسن المهدي القائم بأمر الله
وأنهَى الله غَيبته وسَتره بظُهوره الفَورى على طواغيت العالَم وجعلنا الله من الموفقين بِخِدمته ونُصرته والاتصال بحضرته

سوم: محل اتراق و خيمه حضرت در كناررودخانه طرقبه
اگرچه نشان و اثرى نداشته
اما از اينكه از خيمه محل استراحت به مسجدكوجك رفته اند پس بايد جايي كناررودخانه و نزديك مسجد كوچك باشد كه در كوچه آسياب است
و نهايتا در حاشيه رودخانه بوده است
در فاصله اين كوچه آسياب تا كوچه كنار مسجد پاچنار كه منتهى به رودخانه است
و قديم هم افرادي كه از بيرون طرقيه براى تفرج در كناررودخانه مي آمدند از اين كوچه به كناررودخانه مي رفتند
فلذا قاعدتا بايد محل اتراق و خيمه در كناررودخانه و محدوده انتهاى كوچه آسياب تا نهايتا انتهاى اين كوچه پاچنار كه به رودخانه منتهى است بايد بوده باشد
سلام الله على مولانا صاحب الأمر والعصر و الزمان محمد بن الحسن المهدي القائم بأمر الله
و قطع الله غَيبته وسَتره بظُهوره الفَورى على طواغيت العالَم و وفقنا الله للإتصال بحضرته و صُحبته مع رضايته، ونُصرته وخدمته



چهارم: مسجد خوردو (كوچك) داخل کوچه آسياب و نزديك رودخانه محل تهجد و نافله شب و نماز نافله فريضه صبح حضرت
چنين مسجدى هنوزوجود دارد
هرچند افراد محلي كه آنروز سيد ملاقات كرده سيد او را به خوابنما شدن نسبت داده اند
و از نحو جواب محليها معلوم مى شود كه كل واقعه ويا موضوع غيرمتعارف ديدن سيد ووو را به آنها گفته باشد كه چنين جوابي به او داده باشند
و الا بطور معمولى اگركسي صرفا سراغ مسجدي كوچك را از كسي بپرسد
اگر وجود نداشته باشد به او نمي گويند خوابنما شدي
مي گويند نزديك رودخانه مسجد نبست
ويا اينكه مسجد اينجا چنتا جا هست و فلانجا و فلانجا ووو
فلذا محل فعلى مسجد كوچك نزديك رودخانه كه امروز هم هست موردقبول است
كه محليها به او نشان نداده اند
يا بخاطر مطالب غيرعادي همراهش گفتن؛ مورد انكار محليها واقع شده
اين مسجد را محليها به لهجه خراساني مسجد خردو(کوچک) مى گويند
و مسجد قدیمی بوده (كه هفتادسال قبل هم بوده)
در نزدیکی رودخانه (حدود چهل پنجاه متری رودخانه) در کوچه آسیاب (از محله های قدیمی طرقبه) است
البته ساختمان قديمى این مسجد هم تخریب شده و در محلش یک مسجد کوچک ساخته اند.
مسجد خردو(کوچک)
https://maps.app.goo.gl/knAbX34cuMS8nEXE8
سلام الله على مولانا صاحب الأمر والعصر و الزمان محمد بن الحسن المهدي القائم بأمر الله
و قطع الله غَيبته وسَتره بظُهوره الفَورى على طواغيت العالَم و وفقنا الله للإتصال بحضرته و صُحبته مع رضايته، ونُصرته وخدمته


Image

6- همچنين مزار عارف معروف اهل اين شهر در هزار سال قبل رفته
و اين شرح حال بيان شد:
ابوعبدالله محمد تروغبدی
(متوفای بعد از ۳۵۰ ق)، از عرفا و بزرگان مشایخ طوس در قرن چهارم قمری است. «تروغبد» همان طرقبه‌ى امروزى در خراسان است.
ابوعبدالله تروغبدی معاصر منصور حلاج و از دوستداران او بوده
و با ابوعثمان حیرى عارف دوستى داشته است.
او در طریقت، یگانه و داراى کرامات ظاهر بود.
عطار نیشابوری در «تذکرة الاولیاء» بابى به نام او باز كرده:
در «ذکر عبدالله تروغبدی قدس الله روحه العزیز»
و می گوید:
«آن پاک باز ولایت، آن شاه باز هدایت، آن سالک بادیه تجرید، آن سابق راه تفرید، آن برکندهٔ بیخ خودی، شیخ عبدالله تروغبدی رحمةالله علیه،
یگانه ى عهد بود و نشانهٔ وقت بود و از جمله مشایخ طوس و از کبار اصحاب و در ورع و تجرید کامل بود و او را کرامات و ریاضات شگرف است.
صحبت بوعثمان حیری یافته بود و بسی مشایخ دیده.
و ابتداء حال او چنان بود که در طوس قحطی افتاد که آدمی می‌خوردند
و یک روز به خانه درآمد؛ مگر دو من گندم یافت در خمره
آتش درو افتاد و گفت: این شفقت بود بر مسلمانان؟
که ایشان از گرسنگی می‌میرند و تو گندم در خمره نهاده ای؟.
شوری بدو درآمدی،
روی به صحرا نهاد و ریاضت و مجاهده پیش گرفت.
یک بار به اصحاب خویش به سفره نشسته بود به نان خوردن،
منصور حلاج از کشمیر می‌آمد
قبائی سیاه پوشیده و دو سگ سیاه در دست.
شیخ اصحاب را گفت: جوانی بدين صفت می‌آید و به استقبال می‌باید رفت که کار او عظیم است.
اصحاب برفتند و او را دیدندی می‌آمد و دو سگ سیاه بر دست.
هم چنان روی به شیخ نهاد
شیخ چون او را بدید جای خویش بدوداد تا درآمد
و سگان را با خود در سفره نشاند
چون اصحاب دیدند که استقبال او فرمود و جای خویش بدو داد؛ هیچ نتوانستند گفتن
شیخ نظارهٔ او می‌کرد تا او نان می‌خورد و به سگان می‌داد
و اصحاب انکار می‌کردند.
پس چون نان بخورد و برفت شیخ بوداع او برخاست.
چون باز گردید اصحاب گفتند شیخا این چه حالت بود؟
که سگ را بر جای بنشانیدی؟
و ما را باستقبال چنین کسی فرستادی؟
که جمله سفره از نماز ببرد؟
شیخ گفت: این سگ، نفس او بود از پی او می‌دوید؛ از بیرون مانده،
و سگ ما در درون مانده است و ما از پی او می‌دویم،
پس فرق بود از کسی که متابع سگ بود
تا کسی که سگ متابع وی بود.
سگ او ظاهر می‌توانست دیدن
و برِ شما پوشیده است
این بتر از آن هزار بار.
پس گفت: این ساعت در آفرینش؛ پادشاه او خواهد بود
اگر سگ دارد و اگر ندارد
کار روی بدوخواهد داشت.»
عطار سپس جملات حکیمانه ای را از او نقل می کند:
«... و گفت: حق تعالی هر بنده را از معرفت خویش به قدر کاری بخشیده است تا معرفت او یاری دهندهٔ او بود بر بلا...
و گفت: هرکه خدمت کند در جمله عمر خویش؛ یک روز جوانمردی را؛ برکت یک روزه خدمت؛ به او رسد پس حال کسی؛ چگونه بود؟ که جملهٔ عمر در خدمت ایشان صرف کند...
و گفت: هیچ انس نیست در اجتماع برادران؛ به سبب وحشت فراق
و هیچ کس را وسیلتی نبود به خدای جز خدای وسیلت نیست....
و گفت: هر که دنیا را ترک کند از برای دنیا؛ از غایت حب دنیا بود،
رحمةالله علیه.»
https://maps.app.goo.gl/F7nFdCXqrSdVHHPv7
توضيح:
نام با تلفظ طُرْقَبِه مربوط به دوران اخير است اما نام اصلى اين قربه تُروغََبَد بوده است، و شخصيت فوق الذكراز روي نسبت به اين مكان درتلفظ عربى و فارسي دري مي شود: تُروغَبَذي
اَلّلهُمَّ صَلِّ عَلی سَیِّدنا مُحَمَّدٌ وآله مَا اخْتَلَفَ الْمَلَوان وَ تَعاقَبَ الْعَصْرانِ وَ کَرَّ الْجَدیدانِ وَ اسْتَقْبَلَ الْفَرْقدانِ وَ بَلَّغْ رُوحَهُ وَ اَرْواحَ اَهْلِ بَیْتِهِ مِنّا التَّحِیَّهَ وَ السَّلامُ
https://www.google.com/maps/place/Tomb+ ... ?entry=ttu
Image

فایل ویدویی معرفی مشاهد آثار مهدوي منه السلام در طرقبه
https://drive.google.com/file/d/1nGxoYJ ... sp=sharing

والحمدلله رب العالمين
najm111
Site Admin
 
پست ها : 2178
تاريخ عضويت: چهارشنبه فبريه 03, 2010 10:09 am

قبلي

بازگشت به معرفت ناحيه مقدسه

چه کسي حاضر است ؟

کاربران حاضر در اين انجمن: ClaudeBot و 0 مهمان


Aelaa.Net