لكنت زبان

[pejuhesh234]

.

[pejuhesh234]

مشخصات بالینی لکنت‌ زبان
اغلب کودکان در ۱۵ ـ ۱۲ ماهگی شروع به صحبت کردن می‌کنند و در ۲۴ ـ ۱۸ ماهگی با ساختارهای دستوری صحبت می‌کنند.
کودکانی که لکنت دارند، میانگین زمان گفتارشان پائین است و تکلم را دیرتر آغاز می‌کنند. این گونه کودکان الزاماً در سایر مهارت‌های رشدی خود کند نیستند. پژوهشگران طی تحقیقی دریافتند کودکان مبتلا به لکنت از تعداد بیشتری از گفته‌های تک واژگانی استفاده می‌کردند.
▪ ساختارهای ساده دستوری را به کار می‌بردند.
▪ اشتباهات دستوری بیشتری داشتند.
▪ اشتباهات بیشتری در تولید اصوات داشتند.
▪ در مقایسه با کودکان سالم ۲ ماه تأخیر رشد کلامی داشتند.

[pejuhesh234]

لکنت زبان چیست؟
لکنت زبان نوعی اختلال گفتار است که مشکلاتی را در برقراری ارتباط با سرعت مناسب و به طور پیوسته و روان ایجاد می نماید. در واقع لکنت عبارت است از تکرار، کشش و یا قفل شدن غیر ارادی کلمه یا بخشی از کلمه که فرد قصد بیان آن را دارد. در اینجامعمولا همراه با تلاش برای بیان درست کلمات، تغییراتی نیز در سر گردن به شکل پلک زدن، شکلک در آوردن، لرزش فک، لبها و یا کج کردن سر دیده می شود.

لکنت به طور معمول در چه زمانی شروع می شود؟
شروع لکنت به طور شایع در سنین 7 – 2 سالگی می باشد.معمولا بعد از 12 سالگی ابتلابه لکنت زبان دیده نمی شود، مگر در مواردیکه سانحه مغزی جدی اتفاق افتاده باشد. بنابراین لکنت در زمانی که کودک با سرعت زیاد در حال یادگیری زبان است به شکل تدریجی روع می شود.

آیا لکنت زبان شیوع بالایی دارد؟
میزان شیوع لکنت در جمعیت کلی حدود یک درصد و در پسران سه برابر دختران می باشد. در خانواده هایی که پدر یا مادر سابقه لکنت داشته باشند، احتمال ابتلا در فرزندان سه تا پنج برابر بیشتر از خانواده هایی است که در آن ها مشکلی وجود ندارد. موفقیت های آموزشی، شغلی و اجتماعی می توانند تا حدودی تحت تاثیر لکنت قرار گیرند. با این وجود در طول تاریخ، افراد بر جسته و موفق زیادیوجود داشته اند که بیشتر عمرشان با این اختلال گفتاری همراه بوده اند. از جمله این افراد می توان وینسون چرچیل، سرایوسکی سینوتون، چارلز داروین ناپلئون اول و تئودورروزولت را نام برد.

آیا مشکلات مغزی می تواند سبب بروز لکنت شود؟
گزارش هایی از بررسی های تصویر برداری از مغز براین نکته دلالت دارند که شاید تفاوت های ظریفی درساختار و فعالیت مغزی بعضی بزرگسالان مبتلا با سایر افراد وجود داشته باشد، ولی ر حال حاضر دلایل مکتوبی وجود ندارد که نشان دهد این تفاوت ها بر نوع گفتار فرد موثر و یا عامل لکنت می باشند. مهم آن است که برای کمک به کودک نیازی نیست که منتظر به دست آوردن این اطلاعات باشیم، بلکه اکنون نیز می توانیم به او کمک کنیم.

اگر کودک من از لکنت زبان دیگران تقلید کند آیا ممکن است خودش مبتلا به لکنت شود؟
خیر، اغلب افراد مبتلا بدون آنکه قبلا لکنت شخص دیگری را شنیده باشند شروع به لکنت کرده اند و تقلید کردن در ایجاد این اختلال جایگاهی ندارد.

آیا لکنت می تواند پس از یک حادثه غیر منتظره یا ضربه ناگهانی شروع شود؟
در اغلب موارد شروع لکنت مانند بهبودی آن تدریجی است. لکنت بندرت پس از یک ضربه ناگهانی شروع می شود و اکثر کودکانی که این حوادث یا ضربه های غیر منتظره را تجربه می کنند به لکنت مبتلا نخواهند شد.

آیا باید کودک مبتلا به لکنت را مثل سایر کودکان خود تربیت کنیم؟
تمام قوانین، مسئولیت ها، تشویق ها و محدودیت هایی را که در مورد سایر کودکان به کار می برید، برای فرزند مبتلا نیز اجرا کنید. او باید خود را مانند بقیه همسن و سالان خود ببیند با این تفاوت که فقط گاهی لکنت پیدا می کند. البته در مواردی باید دقت بیشتری داشته باشید، گاهی انتظارات خارج از توان از وی داشتن، باعث افزایش فشار و تنش و در نتیجه تشدید لکنت او می شود. در کودکی که لکنت دارد، اختصاص دادن زمان کافی برای صحبت کردن وی احساس بهتری را در او ایجاد می کند و می تواند لکنت او را کاهش دهد.

علل ودرمان لکنت زبان در کودکان
یکی از مسائل و مشکلات خاص دوران کودکی اختلالات و ناروانی‌های گفتاری است که از جمله شایع‌ترین آنها می‌توان از لکنت زبان نام برد. بر طبق چهارمین راهنمای تشخیصی و آماری بیماری‌های روانی، لکنت زبان نوعی آشفتگی و اختلال در روانی گفتار است که به‌صورت تکرار صداها، کشش صداها، قطع روانی کلام، تکرار کلمات، تکرار کلمات، مکث بین واژه‌ها، ناموزنی تکلم و جایگزین کردن واژه‌ها به منظور جلوگیری از کشش صداها در بین کودکان و نوجوانان مشاهده می‌شود.
اغلب کودکانی که دچار لکنت زبان هستند، می‌دانند که چه می‌خواهند بگویند و شاید بارها نیز آن را تمرین و تکرار کرده‌اند، ولی به راحتی و در شرایطی خاص قادر به بیان آن نمی‌باشند. آنان برای این که بتوانند فشار حاصله از وقفه‌های غیر ارادی کلام‌شان را کاهش دهند، دچار پریشانی و آشفتگی می‌شوند و سعی دارند با تلاش و کلنجار بسیار حرف خودشان را بزنند.
همان‌طور که هیچ دو کودکی کاملاً شبیه به هم نمی‌باشند، لکنت نیز در همه کودکان به یک شکل نمی‌باشد. در گروهی از کودکان لکنت همراه با اضطراب، فشارهای عصبی، تیک‌های جسمانی، تغییر حالات چهره و حتی گریه کودک است و در گروهی دیگر، لکنت موجب ناتوانائی‌های شدید ارتباطی در آن می‌شود. لکنت در بین کودکان خردسال، ناپایدار و گذراست و می‌تواند از یک روز به روز دیگر و از یک موقعیت تا موقعیت دیگر تغییر کند.
برای مثال، کودکی ممکن است به‌صورت تدریجی دچار لکنت شود و این اختلال در او ماندگار شود، در حالی که ممکن است در کودکی دیگر، کاملاً ناگهانی و به یک باره شروع شود و حتی به یک باره نیز از بین برود. علت این تغییرات می‌تواند با حالات روحی ـ روانی، خستگی، نگرانی و شتاب او برای توضیح دادن مطلب در ارتباط باشد.
آن‌چه که در این خصوص حائز اهمیت می‌باشد آن است که، اگر کودک تازه شروع به لکنت کرده است و پس از مدتی بهبود نیافته است، ممکن است ناروانی در گفتار او موجب تنش، اضطراب و ناکامی او در مراحل مختلف زندگیش شود که بهتر است در همان اوان کودکی به‌دنبال کمک متخصصین بود.
در اغلب موارد، لکنت‌ها و ناروانی‌های گفتار که ثابت و پایدار می‌شوند، ممکن است با افزایش سن بهبود نیابند و مسائل و مشکلات فراوانی برای کودک به‌وجود آورند.

تشخیص لکنت زبان در مراحل اولیه بسیار مشکل است؛ زیرا اغلب کودکان خردسال بدون این‌که هیچ مشکل و یا زمینه‌ای برای گسیختگی‌های گفتاری داشته باشند، علائمی از لکنت زبان دارند. گروهی از آنها چندان به این مشکل خود اهمیت نمی‌دهند و اگر چند بار هم نتوانند کلمه‌ای را به درستی بیان کنند، هیچ ناراحت نمی‌شوند. در حالی‌که گروهی دیگر، کمترین گرفتگی زبان تأثیری عمیق بر رفتارهای اجتماعی آنان می‌گذارد و سخت تلاش می‌کنند تا لغات و واژگان را به‌درستی بیان کنند. در نهایت نیز از این که نمی‌توانند آن‌طور که می‌خواهند صحبت کنند، دچار ناامیدی و ناکامی می‌شوند.
شدت لکنت زبان در کودکان می‌تواند از حادترین تا کمترین حالات متغیر باشد. متخصصان گفتار درمانی برای تشخیص و شناسائی کودکانی که دچار لکنت زبان هستند، به علائم زیر توجه می‌کنند؛
▪ تکرار صداها و هجاها (مثل، من‌من من‌من، او او او)
▪ کشش یا امتداد دادن صداها (مثل تکرار صدائی مممم ماما، تکرار هجائی مامامامان)
▪ در میان اندازی
▪ مکث درون واژه‌ها
▪ انسداد قابل شنیدن و ناملفوظ (مکث‌های پر و خالی)
▪ جایگزین کردن برخی لغات به منظور عدم گفتن کلمات مشکل
▪ تکرار واژه‌های تک هجائی
▪ انجام حرکات اضافی مثل، چشمک زدن، تیک، لرزش فک‌ها و لب و دهان
▪ بیان واژه‌های مشکل که با تنش فیزیکی ادا می‌شوند.
تمام موارد فوق علائم لکنت زبان هستند وچنان چه والدین، مربیان و نزدیکان تصور می‌کنند کودکی با این خصوصیات صحبت می‌کند، بهتر است با اتخاذ روش‌های مناسبی درصدد بهبود او برآیند و اجازه ندهند لکنت در او سال‌ها طول بکشد؛ زیرا گفتن این جمله که خودش خوب خواهد شد مشکلی از کودک حل نمی‌کند.

● مراحل مختلف لکنت زبان
الف) پیش دبستانی: خطاهای گفتاری این کودکان ساده و رایج تلقی می‌شود و خود را در قالب تکرار سیلاب‌ها و کشیدن اول صداها نشان می‌دهد. از آن‌جائی که کودک نسبت به شیوه گفتار خود آگاهی ندارد، معمولاً نگرانی خاصی هم از این بابت احساس نمی‌کند. چنان‌چه درمان لکنت در این مرحله آغاز شود، درصد بهبود کودک بسیار بالا خواهد بود.
ب) دبستانی: در این مرحله کودک به‌دلیل فشارهائی که از سوی هم کلاسی‌ها، آموزگاران و والدینش بر او وارد می‌شود، نسبت به مشکل گفتاری خود آگاه می‌شود و لکنت داشتن را به‌عنوان مشکلی جدی می‌پذیرد. کودک مبتلا به لکنت در این مرحله تصور می‌کند با فشار آوردن بر خود، چشمک زدن‌های پیاپی، تغییر حالات چهره و اخم کردن می‌تواندمانع از لکنت خود شود.
در حالی که این گونه رفتارهای ناخودآگاهانه او پس از مدتی به بخشی از عکس‌العمل‌های کلامی او تبدیل می‌شوند.
پ) پیش نوجوانی: در این مرحله کودک با تغییرات مربوط به بلوغ خود رو به روست و مشکل لکنت او در موقعیت‌های خاص و جدیدی پدیدار می‌گردد. از جمله، صحبت با افراد غریبه، خرید کردن، دوست‌یابی، سخنرانی در کلاس، گفت‌وگوهای تلفنی و...
ت) نوجوانی: نوجوانی که مبتلا به لکنت است از بسیاری موقعیت‌های زندگیش چشم می‌پوشد و از ترس این که مورد تمسخر و استهزاء دیگران قرار گیرد، منزوی، کم حرف، مضطرب و افسرده می‌شود. در این مرحله گویش نوجوان بسیار کوتاه و محدود به واژگانی می‌شود که برای بیان و ادا آنها مشکلی ندارد.

● عوامل مؤثر در بروز لکنت زبان کودکان
تحقیقات مختلفی نشان می‌دهند که لکنت زبان بر اثر مجموعه‌ای از علل و عوامل به‌وجود می‌آید. از جمله وجود زمینه‌های ژنتیکی، آسیب‌های مغزی، اختلال سیستم گویائی، الگوهای نامناسب محیطی عقب‌ماندگی‌های ذهنی، اختلالات شنیداری، بحران‌های روحی روانی و....
این عوامل شاید به تنهائی علت بروز لکنت زبان در کودک نمی‌باشد، ولی زمینه را برای ابتلای او به ناروانی‌های گفتاری هموار می‌کند. از جمله عوامل مهم بروز لکنت زبان می‌توان به چند علت عمده زیر اشاره کرد:
۱) عوامل ژنتیکی و عصب شناسی:
تحقیقات گروهی از متخصصین گفتار درماین نشان می‌دهد که کودکانی که خانواده‌هائی با سابقه اختلالات گفتاری، ناروانی در صحبت و لکنت هستند، بیشتر احتمال دارد که دچار نقض سیستم گویائی شوند. براساس این پژوهش‌ها، فرد مبتلا به لکنت‌زبان از نظر ژنتیکی با شخص سالم متفاوت است.
۲) عوامل بیولوژیک:
از آن‌جائی که سلامت مغز در گفتار و کلام کودک از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است، لذا هر گونه فشار، آسیب، ضربه و صدمه‌ای به مغز می‌تواند عوارض گوناگونی در برداشته باشد. از جمله؛ فشارها و آسیب‌های هنگام زایمان، نرسیدن اکسیژن به نوزاد هنگام تولد، آسیب‌های مغزی، صرع، بیماری‌های عفونی مغز که منجر به اختلال سیستم گویائی در مغز شوند می‌تواند منجر به بروز لکنت زبان در کودک شوند.
۳) عوامل روان‌شناختی:
بدیهی است هر کودکی دارای توانائی‌ها، استعدادها، ویژگی‌ها و خصوصیات رفتاری خاصی است که او را از سایر کودکان متمایز می‌کند. هیجانات، احساسات تنش‌ها، ضربه‌های عاطفی و... همگی از جمله عوامل روانی گوناگونی هستند که می‌توانند تأثیراتی منفی بر گویش و کلام گذارند.
۴) عوامل محیطی:
در برخی موارد متأسفانه والدین، مربیان و اعضاء خانواده کارهائی می‌کنند که مانع از سخن گفتن عادی کودک می‌شود و او را به عجولانه صحبت کردن و اشتباهات گفتاری وا می‌دارد. برای مثال، قطع کردن نابه‌جای کلام کودک، انتقادهای بیش از اندازه از صحبت‌های کودک، اصلاح گفتار کودک (تلفظ صداها، کلمات و جملات)، کامل کردن جملات کودک، شتاب‌زده صحبت کردن با کودک، تأکید بیش از اندازه به کودک باری تند حرف زدن، فشارهای انضباطی شدید توقعات بیش از حد توان کودک، تجربیات ناگوار زندگی، اضطراب شدید مادر و....

تفاوت لكنت با نارواني طبيعي چيست؟
گرچه سن شروع لكنت و نارواني طبيعي گفتار كودكان اغلب 5/2 تا 5 سالگي است اما باهم تفاوتهايي دارند كه شامل موارد ذيل مي باشد.
در نارواني طبيعي همه كلمه ياعبارت را تكرار مي كنند و گاهي مكث ميكنند. مكث در نارواني طبيعي با صداهايي مثل ا، ام، اه، پر مي شود در صورتي كه در لكنت كودك قفل و تكرار صداها را دارد (مانند سي سي سي سيب)
در نارواني طبيعي كودك از مشكل خويش آگاهي ندارد در صورتي كه در لكنت آگاهي از مشكل وجود دارد.
اجتناب از سخن گفتن و حالات تقلايي در موقع صحبت كردن در كودك ناروان ديده نمي شود در صورتي كه گفتار كودك لكنتي بااين موارد همراه مي باشد.
لكنت همراه با حركات ثانويه مانند حركات دست و پا، كوبيدن پا بر روي زمين و... مي باشد در صورتي كه در نارواني طبيعي حركات ثانويه وجود ندارد.
مهم ترين علت بوجود آمدن نارواني طبيعي در كودكان مي تواند كمبود خزانه لغات كودك باشد.

براي كمك به كودك دچار لكنت و يا نارواني طبيعي چه بايد كرد:
هرگز كودك را لكنتي نخوانيد و به وي برچسب لكنتي نزنيد (مثلاٌ نگوئيد تو چرا اينطوري صحبت مي كني، تو لكنت داري، تو مثل فلاني صحبت مي كني)
در هنگام صحبت كردن كودك از پيشنهاداتي مانند آهسته تر صحبت كن، قبل از صحبت فكر كن، وسط صحبت مكث و لكنت نكن اجتناب كنيد. تذكرات و پيشنهادات چه محبت آميز و ملايم، چه باخشونت و همراه سرزنش باشد در هر صورت موجب آگاهي كودك از چگونگي صحبتش و تفاوت او با ساير كودكان خواهد شد و در نتيجه به تشديد مشكل مي انجامد.
از مطرح كردن مشكل در حضور كودك جداٌ خود داري كنيد و هرگز مشكلات گفتاري او را در حضور ديگران مطرح نكنيد.
به كودك فرصت دهيد حرف خود را كامل بزند. هرگز گفتارش را به خاطر نجات او از تنش و ناراحتي كامل نكنيد. اجازه دهيد خود، گفتارش را حتي با زحمت زياد كامل كند. صبر كنيد كودك كلمه را ادا كند. شما كلمه را براي وي تكرار نكنيد. ضمناٌ هنگام صحبت كردن، گفتار او را قطع نكنيد.
به هيچ وجه نگراني خود را نسبت به مشكل كودك نشان ندهيد. وقتي كودك صحبت مي كند نبايد در صورت شما تغييرات و نگراني نسبت به گفتار او نمايان شود. زيرا از نظر رواني اگر كودك متوجه شود كه والدين سعي دارند كه او خوب صحبت كند مي كوشد تا خواسته والدين را برآورده سازد و سعي كودك باعث تنش و فشار بر او و نهايتاٌ تشديد مشكل او مي شود.
سعي كنيد كودك با موقعيتهايي كه موجب افزايش لكنت زبان او مي شود موجه نگردد. فشار روحي شديد بر روي گفتار او تاثير منفي مي گذارد. لذا فراهم آوردن يك محيط مناسب براي كودك باعث كاهش تنش و در نتيجه كاهش مشكل وي مي گردد.
هر چه سرعت گفتار كودك كمتر باشد تسلط و كنترل وي بر گفتار بيشتر و در نتيجه لكنت او كمتر خواهد شد. لذا والدين بايد با شيوه آرام، غير عجولانه، شمرده، واضح و كوتاه با كودك صحبت كنند تا كودك بتواند لحن و آهنگ گفتار آنها را تفسير كند.
به منظور افزايش اعتماد به نفس در كودك توانائي ها و استعدادهاي او را توسعه و تا حدي بزرگ جلوه دهيد.
هرگز كودك رامسخره نكنيد. اداي صحبت كردن او را در نياوريد و به ديگران نيز اجازه چنين كاري را ندهيد.
موقعيتهاي گفتاري مناسبي كه كودك در آن موفق است فراهم كنيد. فرزندتان را براي صحبت كردن يا جواب دادن به سوالات ديگران و در حضور ساير افراد تحت فشار قرار ندهيد. متعاقباٌ او را تشويق كنيد كه هر وقت خودش دوست دارد صحبت كند.
بازي شرايطي براي كودك فراهم مي سازد كه در آن بسياري از تمايلات و خواسته ها بيان مي شود. بسياري از موارد آموزشي را مي توان از طريق بازي به كودك آموخت. لذا پيشنهاد مي شود والدين هر روز در دو نوبت راس ساعت مشخص و در مكان معين در حدود 20 تا 30 دقيقه صبح و 20 تا 30 دقيقه بعد از ظهر باكودك بازي كنند.
براي ايجاد شمرده گويي در كودك استفاده از داستان گويي و قصه گويي مفيد است. داستان گويي در ابتدا مي تواند در ساعات مشخصي از روز مثلاٌ قبل از خواب و بعد از ظهر يا قبل از خواب شب باشد. بعد از اين مرحله در سه روز اول هفته براي كودك قصه را با لحن شمرده و آهنگين (همانند افراد قصه گو) بازگو كنيد. در سه روز دوم هفته موضوع قصه را عوض كرده و قصه جديد را با شرايط قبل بازگو كنيد و در كنار آن قصه قبلي را از كودك بخواهيد. با لحن خودتان تعريف كنيد و اين روند را چندين هفته ادامه دهيد تا كودك شمرده گويي را در تعريف داستان ياد بگيرد و آن را به صحبت روزمره تعميم دهد.
با كودك خود مثل ساير افراد خانواده رفتار كنيد. از ترحم و دلسوزي خود داري كنيد و اجازه ندهيد كه از لكنتش سوء استفاده كند.
كودك خود را در شرايط فيزيكي مناسب نگهداريد و در فراهم ساختن استراحت كافي براي او و اجتناب از خستگي اش اطمينان حاصل كنيد. زيرا كودك در هنگام خستگي با هيجان بيشتري واكنش نشان مي دهد كه ممكن است اين هيجان بر ريتم و الگوي گفتارش تاثير بگذارد.
والدين بايد با يك برنامه دقيق فعاليتهاي روزانه كودك را تنظيم كنند. يعني ساعت بيدار شدن صبحانه، بازي، ناهار، خواب بعد از ظهر، تماشاي تلويزيون پارك، شام و... بايد راس ساعت مشخصي باشد. اين انضباط محيطي قابل پيش بيني براي كودك مهيا مي سازد كه فشار و تنش را در او به حداقل مي رساند و در نتيجه ميزان نارواني نيز كمتر مي شود.
در كنار مشكلات گفتاري كودك ممكن است مواردي چون لجبازي، شب ادراري، ناخن جويدن، ترس هاي بي مورد، وابستگي بيش از حد، اضطراب، وسواس و... نيز وجود داشته باشد. والدين بايد در چنين مواردي مشكل كودك را با روانپزشك كودك و روانشناس مطرح كنند.


پيش اگهي درمان لكنت به چه عواملي بستگي دارد:
1-سن كودك و زمان شروع لكنت
2-علت ابتلاء به لكنت
3- واكنش والدين و اطرافيان نسبت به مشكل كودك
4-نوع لكنت و شدت آن
5-زمان مراجعه كودك
6-وجود اختلالات رفتاري همراه بالكنت

بهبودي از لکنت زبان
اضطراب و فشار عاطفي همواره لکنت را تشديد مي کند به همين دليل هدف بسياري از توصيه هاي درماني از لکنت زبان کودکان اين است تا آنجائي که مقدور است تلا ش نماييد اضطراب و فشارهاي عاطفي را کاهش دهيد موفقيت وقتي حاصل مي شود که بتوان منشا و منبع اضطراب را باز شناخته و متوجه آن شد.
بسياري از کودکاني که دچار لکنت هستند اگر اضطراب و فشار از بين برود بدون برنامه درماني خاص و ويژه به طور خود به خودي لکنت شان برطرف مي شود. امروزه روش هاي تازه تري براي کنترل تنفس، کنترل حنجره، زبان، لب ها و فک مورد استفاده قرار مي دهند و به فرد لکنتي ميآموزند که سرعت صحبت را کم و آهسته کند ودر بين صحبت کردن نفس عميق بکشد. در شيوه اي ديگر که جريان هوا ناميده مي شود توصيه مي شود تا نفس عميقي بکشد و اجازه بدهد در هنگام صحبت کردن هوا بيرون بيايد.
پياژه عقيده دارد که کودک را بايد در موقعيت هايي قرار داد که او در آن ها فعال باشد و ابتکار به خرج دهد. نقش بازي درمانگر را قادر مي سازد که موقعيت هايي به وجود آورد که در آن مواقع امکان کشف و پيدا کردن ساختارهاي رفتاري وجود داشته باشد. از طريق نقش بازي فرد لکنتي مي تواند ببيند که اعضاي ديگر گروه (غير لکنتي ها) چگونه اند چه کساني آشفتگي ها و احساسات مشابه او را دارند و چه کساني همانند او به موقعيت ها و گفتارش واکنش نشان مي دهند مي بايست به شخص لکنتي اعتماد به نفس داده شود که از طريق مختلف انجام مي شود، مانند: دادن هديه مورد علا قه اش در هنگام صحبت کردن او.
فرد لکنتي چنان احساس مي کند که گويي لکنت به عنوان عامل خارجي به آنها واقع مي شود نه اين که لکنت حالت و عملي است که آنها انجام مي دهند.

روش هاي اصلا ح لکنت زبان
1- روش زباني يا بياني يا تلفظي
براي کودکان 7 سال به بالا مي باشد در اين روش تمرين هاي مربوط به رها ساختن عضلا ني جلوگيري از گير و فشار از اهميت بسزايي برخوردار است.
2- روش دو جانبه يا مکمل
بيشتر براي کودکان 3 تا 7 سال استفاده مي شود و هدف آن پرورش دو گانه اي از قدرت و صحت تفکر و قدرت و صحت بيان است. به کودک ميآموزند افکار خود را صريح و روشن دريابد و به زبان جاري کنند.
3- روش روان درماني: که براي سنين پائين ثمر بخش نيست.
4- روش دارو درماني: با استفاده از داروهاي آرام بخش، تنش ها و اضطراب و هيجانات عاطفي که يکي از عوامل لکنت مي باشد را تقليل مي دهند.
5- رفتار درماني: براساس نظريه مدافعان اين روش در اين است که يکي از علل لکنت زبان کودک رفتارهاي سازش نايافته يا ناهنجار اوست. لذا در اين روش سعي بر اصلا ح رفتارها و بالطبع تقليل لکنت است.

عوامل موثر در درمان لکنت زبان
1) احساسات و هيجانات
لکنت يک اختلا ل پيچيده رواني و حرکتي است که داراي ابعاد فيزيولوژيکي و رواني است. مکانيسم صحبت کردن از يک تعادل خيلي ظريف برخوردار است لذا نفس لکنت کردن از نظر احساسي و عاطفي روي فرد تاثير مي گذارد و در بعضي از شرايط و موقعيت ها فرد لکنتي دچار دستپاچگي و شرمساري بشود زيرا از احساسات عجز و ناتواني خجالت، حقارت، افسردگي و بعضي از خود بي زاري رنج مي برد.
2) تنش، تنش زدايي و آرامش رواني حرکتي
اگر کسي بتواند با تمرينات ورزشي و استفاده از شيوه هاي تنش زدايي اضطراب خود را افزايش دهد مفيد خواهد بود.
صحبت کردن آرام وآهسته و راحت و سنجيده موجب برقراري ارتباط آرام تر با ديگران مي شود.
3) بي توجهي به پديده لکنت يا فراموشي عمدي.

نقش پدران و مادران در درمان لکنت زبان
اصلا ح کردن گفتار و رفتار کودک و منبع دائمي او ممکن است در عواطف او اختلا ل هايي ايجاد کند عدم علا قه يابي تفاوتي نسبت به گفتار و رفتار کودک نيز ممکن است تاثير مشابهي داشته باشد. پدر و مادر و مربي کودکان زير 7 سال مي توانند از گرفتار شدن کودک به لکنت زبان پيشگيري کنند يا اختلا ل زبان و گفتار او را کاهش دهند.
بايد براي اين گونه کودکان در محيط خانه جو آرامي پديد آورد و با آن ها صحبت کرد تا احساس کنند که آن ها را هم مانند ديگر کودکان دوست دارند. بهترين پدران و مادران آن هايي هستند که در مورد مشکلا ت کودک صبر، احترام، درک و توجه و همدردي دارند. کودک را بايد طوري بار بياورند که بهترين دوست آن ها باشد.
براي کودک خود تجارب خوشايندي از صحبت کردن فراهم کنند براي آن ها قصه بگويند يا کتاب بخوانند بدون شک بايد از به کار بردن يک اصطلا ح خاص بپرهيزند و سعي کنند که به کودک خود به عنوان يک لکنتي نگاه نکنند. اوليا مي بايست نارواني گويايي کودک را بپذيرند و پيرامون آن مطالعه کنند. توانايي آن ها در برخورد صحيح با لکنت زبان مي تواند زمينه مثبتي را فراهم کند که بر روي فرزند خود کار کنند.
بهترين راه براي اصلا ح فرزندانتان داشتن وقت کافي براي آن هاست. صبر و حوصله معلم بسيار مهم است او بايد به کودک فرصت بدهد به راحتي آن چه را مي خواهد بگويد و از هر گونه شتابزدگي، تمسخر و استهزاي کودک دوري نمايد.

[pejuhesh234]

درمان
درمان مي تواند بسيار موفقيت آميز باشد ولي والدين بايد بدانند در هر روش درماني برخي از موارد ممكن است به شكست منتهي گردد. بنابراين بدون مايوس شدن بايد درمان را ادامه داد.
روشهاي درماني
در درمان لكنت روشهاي مختلفي مطرح مي باشد. يكي از روشهاي رايج «گفتار هجايي زمان بندي شده» است كه در آن كودك از درمانگر مي آموزد تمام هجاها رابا فاصله مساوي بين آنها و فشار يكسان تلفظ كند. كودك مبتلا به لكنت اگر بازگشت صداي خود را بشنود مي تواند گفتار رواني داشته باشد. اين كار بوسيله باز خورد شنيداري تاخيري انجام مي شود كه عبارت است از صداي ضبط شده كودك كه او قبل از انتقال بوسيله گوشي، پس از مكث به اندازه كسري از ثانيه مي شنود. اين كار باعث مي شود او خيلي آهسته صحبت كند. كودك صداهاي گفتاري خود را مي شنود و اين كار ممكن است سبب قطع شدن لكنت او شود. روش درماني ديگر «روش سايه» مي باشد كه به كودك آموخته مي شود. هجاها و كلمات را پس از به زبان آوردن تكرار كند.
در نهايت براي درمان كودك لكنتي بايد مشكل وي را با متخصص گفتار درماني مطرح كرد ضمن اينكه در صورت مشاهده اختلالات رفتاري همراه بايد با روانپزشك كودك و روانشناس مشورت شود

[pejuhesh234]

پیش آگهی لکنت زبان و سیر آن چگونه است؟
به طور کلی 80-50 درصد تمام کودکان مبتلا به لکنت و بیشتر موارد خفیف به طور خود بخودی بهبود می یابند. از میان کودکانی که لکنت زبانشان تا بزرگسالی ادامه می یابد، فقط یک سوم موفقیت های شغلی و تحصیلی شان تحت تاثیر قرار می گیرد.
البته در سنین دبستان ممکن است کودک دچار اشکال در برقراری ارتباط با همسن و سالان و مشکلات تحصیلی در اثر اجتناب از صحبت کردن در جمع کلاس شود.
اگر کودک در محدوده سنین پیش دبستانی است و لکنت او به تازگی شروع شده، احتمال موفقیت و بهبودی بالاست ولی در کودکان سنین دبستانی که مدت زیادی است که دچار اختلال هستند، احتمال کمی وجود دارد که روانی گفتار به طور کامل به حالت طبیعی برگردد. بنابراین شناسایی و مداخله زودرس در این اختلال اهمیت زیادی دارد.

[pejuhesh234]

.

[pejuhesh234]

.

[pejuhesh234]

.

[pejuhesh234]

.

[pejuhesh234]

.