تب دق

[pejuhesh234]

.

[pejuhesh234]

علامتهاي آن

نبض صلب باشد و دقيق و متواتر و ضعيف و موضع رگ و حوالي آن گرم و تباه تر از جاي ديگر باشد. و بيمار از حرارت تب سخت آگاه نباشد وچشمها دور اندر (گرداگرد، پيرامون) افتد و پوست پيشاني بر استخوان كشيده شود و كتفها بر آورد و بيني باريك شود و رونق و تازگي رنگ برود. و هرگاه كه غذا خورده شود، حرارت ظاهرتر شود و چون چراغي كه روغن يابد برافروزد و نبض قويتر شود و آن درست ترين نشانها است.

[pejuhesh234]

تب دق

بسيار باشد كه حمي يوم بدق رسد و تبهاي ديگر به رازي مدت وتخليط (1) (آميختن چيزي را و فساد افكندن در آن كار، آشفتن) بيمارو خطاي طبيب بسيار بدق باز گردد و نادر باشد كه تب دق به ابتدا پديدآيد.

1 ـ تخليط000 آميختن چيزي را و فساد افكندن در آن كار آشقتن0000 اغتشاش، در هم برهمي معين) 0

[pejuhesh234]

علاج آن

تا قوت بر جاي باشد و استخوانها به گوشت پوشيده بود و ذبول ظاهرنباشد، اميدوارتر باشد. اما هواي خانه و بستر بيمار خنك بايد داشت ، و گرمابه خوش و آب فاتر، و روغن ماليدن سود دارد ، و شير زنان يا شيرخر دادن وبر اندامها دوشيدن ، و شراب خشخاش و كشكاب كه در وي كدوي تربود و سرطان تازه و جوشانيده باشند با روغن با روغن بادام و شكر وبست جو و لعاب اسبغول دادن ، و اندر كشكاب يا از پس او، قرص كافور وشراب صندل دادن ، و طعامها، همه تري فزاينده بايد دادن، چون قليه كدوو قليه خيار و اسفاناخ و ماهي تازه كوچك و خايه مرغ نيم برشت و مزوره كشك جو و ماش مقشر و پايجه اندر كشكاب پخته و دوغ تازه و مانند اين ، و بنفشه و نيلوفر و برگ بيد شسته (×بيدخوشبوي) و ميوه هاي خوش بوي و گل تازه وشاهسبرم سرد كرده مي بويند ، و اندوه و خشم و انديشه از خود دوردارند ، و آب كدو و آب خربزه هندي (هنداونه) و آب خيار ترش و آب انار شيرين هر بامداد، سود دارد.